— 533 - 



schadelijke werking uitoefent, en dat de aanwezigheid van 

 water daaran niets afdoet, blijkt daaruit, dat ook door ver- 

 hitting van rubber in een droogstoof bij 60° C. hetzelfde 

 resultaat werd verkregen. 



Ook door inwerking van chemicaliën kan men rubber 

 pekkig maken, zooals Spence door proeven met Funtumia- 

 latex heeft aangetoond. Hij heeft nl. volkomen steriele 

 latex zonder en met toevoeging van een kleine hoeveel- 

 heid zwavelzuur gedurende een maand op 35^ C. verwarmd 

 en vond dan, dat de rubber verkregen uit de latex zonder 

 zwavelzuur er in alle opzichten goed uitzag, terwijl die 

 uit de latex met zwavelzuur pekkig geworden was. 



We komen derhalve door deze beschouwingen tot de 

 conclusie, dat er voor het pekkigworden verschillende 

 aanleidende oorzaken bestaan. De verandering, die de 

 caoutchouc onder die verschillende omstandigheden onder- 

 gaat, is echter blijkbaar dezelfde. De vraag, die zich nu 

 het eerst voordoet, is, vast te stellen, of die verandering 

 van chemischen of van physischen aard is. 



Ik moet daartoe opmerken, dat de rubber, zooals we 

 die kennen, grootendeels bestaat uit een koolwaterstof, 

 de eigenlijke caoutchouc. Men vindt er verder nog wis- 

 selende hoeveelheden harsachtige stoffen in en eiwitachti- 

 ge lichamen ; bovendien nog kleurstoffen en andere ver- 

 ontreinigingen, afhankelijk van de herkomst van het pro- 

 dukt en van de zorg, die aan de bereiding besteed is. 



Men heeft nu in de eerste plaats gedacht aan een mo- 

 gelijke oxydatie van de caoutchouc-koolwaterstof, die zich 

 daarbij met de zuurstof van de lucht tot harsachtige, 

 pekkige stoffen zou vereenigen. Proeven in die richting 

 hebben echter wel al met zekerheid uitgewezen, dat daar- 

 in de verklaring niet gezocht kan worden, omdat geble- 

 ken is, dat de caoutchouc bij het pekkigworden geen 

 zuurstof opneemt. 



Men krijgt dus uit de tot nu toe verrichte onderzoekin- 

 gen geheel den indruk, dat de caoutchouc-koolwaterstof 



