— 559 — 



kunnen groeien; doch in 't najaar 1899 werden er weer 

 tulpen gepoot; deze werden geen van alle ziek; in 't vol- 

 gend jaar werd Iris Jiispanica geplant, die grootendeels 

 ziektevrij bleef. De toepassing had dus goed gevolg gehad. 



6. Invloed van carboUneum in den grond op de j^lcti^i^n. 



Bij de voorgaande proeven doet zich weder de belang- 

 rijke vraag voor: hoeveel carbolineum kunnen planten in 

 den bodem verdragen zonder ervan te lijden? Er werd 

 door MoLz ter beantwoording dezer vraag geëxperimen- 

 teerd met erwtenplanten in potten. Een kleine, doch dui- 

 delijke terughouding van den groei werd waargenomen bij 

 toediening van 0.2 gr. carbolineum (opgelost in 200 gram 

 water) per pot, dwz. per oppervlakte van 243 cM^., of 

 ongeveer 10 gram per M^. ; een ernstige benadeeling on- 

 dervonden de planten van 3 maal die hoeveelheid. 



Ook werd een proef met wijnstokken in pot genomen; 

 deze ondervonden eveneens een geringe benadeeling bij 

 toediening van 0.2 gr., doch werden reeds ernstig be- 

 nadeeld bij 0.3 gr. 15 gr. per M'^. (alle bladeren afgeval- 

 len). 



Met deze resultaten voor oogen, is het dan ook niet te 

 verwonderen, dat bij de proeven van Ritzema Bos, waar- 

 bij niet minder dan 500 gr, per M^. werd toegediend, op 

 de behandelde plekken alle leven werd vernietigd en alle 

 onkruiden gedood werden. 



Ook ter verdelging van onkruiden zou carbolineum dus 

 wellicht dienstig kunnen zijn ; daarbij zou het dan prac- 

 tischer zijn, het onkruid te bespuiten. Molz beveelt hier- 

 toe aan, geen carbolineum, maar ruwcarbol te gebruiken 

 (15%), een middel, dat echter de arbeiders wel niet gaar- 

 ne zullen toepassen. 



Tegenover deze nadeelige werking van in den grond 

 gebracht carbolineum op de planten staat echter ook een 

 nattige, die zich evenwel niet dadelijk uit, maar eerst na 

 eenige maanden. 



Den lezers van Teysmannia, die het artikel over „Zwa- 



