HOE MOETEN BEMESTINGSPROEVEN 

 INGERICHT WORDEN? 

 door 



A. W. K. DE Jong. 

 ( Vervolg). 



In de Landwirtschaftliche Jahrbücher 1903, blz. 150, 

 komt een verhandeling van F. \V. Dafert voor, gedeel- 

 telijk een antwoord op de van eenige zijden gemaakte aan- 

 merkingen op zijn proeven, waarin hij in de inleiding er 

 op wijst, hoe men reeds zeer dikwijls gevonden heeft, dat 

 de uit potproeven getrokken conclusies niet zelden lijn- 

 recht in strijd zijn met de resultaten, die men in de 

 praktijk waarneemt. Volgens hem verwisselt men dikwijls 

 twee dingen, die in 't geheel niets of ten minste niet veel 

 met elkander gemeen hebben: de theoretische of physiologi- 

 sche werkingswaar de van een voedingsstof en haar prak- 

 tische icerkingswaarde. 



De grootste vermeerdering van opbrengst aan droge 

 plantenmassa van een bepaalde plantensoort, die een zekere 

 hoeveelheid phosphorzuur onder bepaalde groeivoorwaar- 

 den, d. w. z. bij bepaalde temperatuur, bepaalde vochtig- 

 heid van den grond en van de lucht, bepaald koolzuurge- 

 halte van de laatste, bepaalde belichting enz. leveren kan, 

 is de theoretische of physiologische werkingswaarde van 

 die voedingsstof, maar slechts onder de voorwaarden^ waar- 

 onder de plantproduktie plaats had. Dat zij door deze bepa- 

 ling een constante grootheid voorstelt, kan men aannemen. 

 Daarentegen verandert de physiologische werkingswaarde 

 door verandering van groeitemperatuur, vochtigheid enz., 

 zoodat men niet van één physiologische werkingswaarde 

 voor iedere plant kan spreken, maar van een onbegrensd 



