- 589 — 



Wel kent de Inlander een boom Hanjaloetoeng — 

 geen Djeloetoeng— , en de pantoeng behoort waar- 

 schijnlijk tot de zelfde familie, maar deze hanjaloetoeng 

 bevat geen of onbruikbaar melksap. 



De Hanjaloetoeng groeit het meest aan de oevers 

 van „danaris" — moeras meren — , heeft een groeten zwa- 

 ren stam, die aan het ondereinde overgaat in plaatvormigo 

 steunstukken (wortelplanken). Hij doet dienst als bijenboom 

 — tanggiran— , terwijl z'n gemakkelijk bewerkbaar, in water 

 vrij duurzaam hout bijna uitsluitend wordt gebruikt tot 

 het maken van doodkisten en planken, waarop de balian — 

 Dajaksche toovenaar — zinnebeeldige figuren teekent, die 

 hem helpen bij het oproepen van geesten. 



De Hanjaloetoeng wordt ook wel pelantèn ge- 

 noemd, terwijl het verband tusschen deze en de pan- 

 toeng bewezen wordt door de overeenkomst van de 

 vruchten en door het feit, dat in enkele dorpen der Maanjaa 

 Dajaks pantoeng den naam van Laloetoeng heeft. 



Het wortelhout van Hanjaloetoeng zoowel als van 

 Pantoeng is zóó licht, dat het bij de Dajaks onze kurk 

 vervangt. 



Uit den Pantoengboom dan wordt de op Borneo be- 

 leende getah-soort getapt. 



De Inlander kent dezen boom in 3 soorten ; twee er van, 

 de witte en de zwarte, zijn moeras-boomen, de roode 

 komt voor in 't gebergte. Deze laatste, een van de mooiste 

 der bekende woudreuzen, bevat gelah in te geringe hoe- 

 veelheid dan dat het aftappen de moeite zou loonen. 



De Dajak houdt zich, dus alleen bezig met de witte en de 

 zwarte, benamingen, die verband houden met de min of 

 meer geprononceerde kleur van den bast; voor den leek 

 echter niet direct in 't oogvallend. Beide soorten groeien 

 in de „loeau", een typisch Borneoschen moerasgrond met 

 veenachtigen modderbodem, waarvan het uitsiepelende 

 water een licht roodbruine kleur heeft. 



De plantengroei op de loeau is een zonderlinge ; behalve 



