OVER HET GEVAAR, VERBONDEN AAN HET 

 INVOEREN VAN NIEUWE DIERSOORTEN 



DOOR 



K. W. Dammerman. 



Van oudsher heeft de mensch behoefte gehad om op 

 zijn zwerftochten naar nieuwe landen dieren uit zijne om- 

 geving mee te nemen en naar het nieuwe vaderland over 

 te brengen. Dit geldt wel in de eerste plaats van huis- 

 dieren ; vestigt men zich in een vreemd oord, dan is men, 

 onbekend met de behandeling en den aard van daar voor- 

 komende dieren, aldra geneigd, liever zijne oude bekenden 

 te laten overkomen, waarmee men weet om te gaan, dan 

 zich veel moeite te geven met vreemde beesten. 



Men ziet ook graag bekende gezichten en verlangt in 

 den vreemde naar eenige aanspraak, al is het dan ook 

 maar een vaderlandsche koe of hond. 



Daarnaast komt een soort van speelsche lust tot proef- 

 nemingen met het overbrengen van allerlei gedierte, vooral 

 vogels, naar geheel nieuwe gewesten. Wetenschappelijk 

 is zulk een proef maar zelden. Zooals een schooljongen 

 een gekregen slangetje of schildpad buiten loslaat om te 

 zien, of hij het dier later nog kan terugvinden, zoo hebben 

 ook scheepslieden en kolonisten vaak dieren in een geheel 

 nieuwe omgeving geplaatst zonder nauwkeurig aanteeke- 

 ning te houden en zonder goed na te gaan, hoe ze zich 

 verspreidden en waar ze bleven. 



Op zulk eene wijze vond ook de groote verspreiding 

 van de waterpest in Europa plaats: iemand zou voor 

 de aardigheid een takje van dit wateronkruid, uit den 

 Leidschen plantentuin, in een gracht geworpen hebben, 



