— 635 — 



gaande van het Departement van Landbouw, Handel en 

 Nijverheid, die in den boekhandel verkrijgbaar zijn. 



Omdat ik deze eerste publicatie hier nog niet algemeen 

 bekend mag veronderstellen, zal ik tot goed begrip van 

 mijn beschouwingen „over de richting, waarin zich het 

 onderzoek verder te bewegen heeft" enkele hoofdpunten 

 daaruit moeten bespreken. 



De theorie komt hierop neer, dat de elastische caout- 

 chouc slechts betrekkelijk stabiel, z. g. metastabiel is en 

 daardoor uit haar aard een neiging heeft om van zelf in 

 den stabielen toestand, de pekkige caoutchouc, over te 

 gaan. Het experimenteel bewijs daarvoor is door mij 

 geleverd en beschreven in het zooeven sjenoemde nummer 

 van de „Mededeelingen over Rubber" ; ik kan volstaan met 

 daarnaar te verwijzen. 



Het pekkigworden van rubber is derhalve analoog aan 

 een ziekte, die men bij het tin kent onder den naam van 

 „tinpest". 



Tot goed begrip moet ik hier even uiteenzetten, wat men 

 onder ujetastabialen toestand verstaat en U dat nader 

 toelichten aan een eenvoudig voorbeeld, namelijk water. 



Het is U bekend, dat water, beneden het vriespunt 

 afgekoeld, gewoonlijk in ijs overgaat. Bepaald noodig is dat 

 niet, want, wanneer water heel rustig staat en niet aan 

 bewegingen is bloot gesteld, kan het voorkomen, dat het 

 bij afkoelen beneden het vriespunt niet dadelijk bevriest. 

 U heeft zeker allen wel eens waargenomen, dat, wanneer 

 in een kouden winter het water uit de lampetkan 's ochtends 

 in de waschkom wordt uitgegoten, dit plotseling ijs afzet. 

 In dat geval is het water wat men noemt onderafgekoeld 

 geweest, het verkeerde in een metastabielen toestand, die 

 door de krachtige beweging bij het uitgieten werd opge- 

 heven. Daarbij gaat het onderafgekoelde water over in 

 den stabielen toestand, het ijs. Hetzelfde kan men ook 

 tot stand brengen door in het onderafgekoelde water een 

 splintertje ijs te brengen; door die „infectie" met den 



