- 757 — 



welke geen bladgroen bevatten. Naar men meent, be- 

 zitten die haren het vermogen, voedsel uit het water op 

 te nemen. 



Wanneer men een blad dwars doorsnijdt, kan men met 

 een goede loupe gemakkelijk zien, dat het zeer talrijke, 

 in 2 rijen boven elkaar geplaatste, luchthoudende kamer- 

 tjes bevat, welke natuurlijk van dienst zijn om het blad 

 drijvende te houden. 



Het derde blad, het zoogenoemde waterblad, heeft een 

 geheel andere gedaante dan de beide zooeven beschrevene, 

 het gelijkt veel meer op een wortel en wordt daar dan 

 ook gewoonlijk voor aangezien. Het is wat langer gestoeld 

 dan de beide andere en is tot aan den voet toe verdeeld 

 in lange, smalle slippen, die als een kwast omlaag hangen. 

 Die slippen zijn dicht bekleed met lange, dunne haren, 

 welke in een zeer spitse punt eindigen en talrijke blad- 

 groenkorrels bevatten. Daardoor heeft het waterblad een 

 bleekgroene kleur en is het geschikt om te assimileeren. 

 Mogelijk kunnen de haren ook nog voedsel rechtstreeks 

 uit het water opnemen. Aan den voet van de slippen 

 van het waterblad komen de sporevruchten te voorschijn, 

 welke alle ongeveer even groot zijn en een middellijn 

 bereiken van 2 tot 3 mM. Sommige van deze sporevruchten 

 bevatten een gering aantal, kort gestoelde groote sporangiën 

 (macrosporangiën), andere een veel grooter aantal langer 

 gestoelde, veel kleinere sporangiën (microsporangiën). In 

 elk macrosporangium bevindt zich slechts één enkele spore, 

 in elk microsporangium worden verscheidene sporen aan- 

 getroffen. Uit de sporen der microsporangiën ontwikkelt 

 zich een mannelijke voorkiem, welke binnen het sporangium 

 besloten blijft. De door die voorkiem gevormde sperma- 

 tozoïden dringen naar buiten en bevruchten de vrouwe- 

 lijke voorkiem, welke onstaan is uit de macrospore. Daarna 

 ontwikkelt zich uit deze vrouwelijke vooorkiem de kiem- 

 plant. 



Behalve langs den geslachtelijken weg, vermenigvuldigt 



