— 762 — 



elk stengeltje er slechts één. Bij L. trisulca eindigt elk 

 stengeltje aan den voet in een dun steeltje, bij L. minor 

 is dat niet het geval. 



L. trisulca is de sierlijkste der 3 soorten. Bij goed 

 ontwikkelde planten komen links en rechts uit de spleten 

 van den stengel zijspruiten te voorschijn, die tamelijk lang 

 met de moederplant blijven samenhangen, zoodat de plant 

 in den regel geheele kolonies vormt. Eigenaardig is het, 

 dat er 2 soorten van zijspruiten worden voortgebracht. 

 De meest gewone drijven even onder de oppervlakte van 

 het water, komen dus niet in aanraking met den damp- 

 kring en zijn dan ook niet in het bezit van huidmondjes. 

 Deze spruiten bloeien nooit. De zeer zeldzame bloem- 

 dragende zijspruiten zijn korter en smaller dan de andere, 

 drijven aan de oppervlakte en verheffen zich door een 

 kromming zelfs gedeeltelijk daarboven. Deze stengels 

 hebben wel huidmondjes. 



De stengels van L. trisulca bereiken een lengte van 

 5 Lot 10 mM. Zeer goed is bij deze plant optemerken, hoe 

 de stand der bladgroenkorrels afhangt van de sterkte van 

 het licht. Elk stengeltje bestaat slechts uit 2 rijen van cellen. 

 In het donker rangschikken de bladgroenkorrels van beide 

 rijen zich evenwijdig aan de opperhuid, in sterk zonlicht 

 plaatsen zij zich langs de vertikale tusschenwanden der 

 cellen, in diffuus licht rangschikken zij zich deels even- 

 wijdig aan, deels loodrecht op de opperhuid. Dienten- 

 gevolge zijn de planten van sterk beschaduwde groeiplaatsen 

 veel donkerder groen gekleurd dan die van aan schel 

 zonlicht blootgestelde. 



L. minor is waarschijnlijk de meest voorkomende soort. 

 Vooral deze treft men in de slooten en poelen om Batavia 

 veel aan. De stengeltjes zijn hier 2 tot 3 mM. lang. De 

 zijdelingsche uitspruitsels laten spoedig los, zoodat men 

 nooit tot grooLO kolonies verbonden planten aantreft. 



L. polyrhiza heeft 3 tot 4 mM. lange stengels, die 

 aan de onderzijde gewoonlijk rood gekleurd zijn. 



