— 764 — 



De plant,die thans aan de beurt komt, het Duitblad, 

 Hydrocharis Mor sus ranae, is familie van de Indische 

 Waterpest en de Duikerbloem. Met de laatste vertoont zij 

 een verwijderde gelijkenis. Haar verspreidingsgebied strekt 

 zich over een groot deel der aarde uit. Men vindt haar in 

 bijna geheel Europa, in een groot deel van Azië, op Java, 

 voorts in Australië en op Madagaskar. In Nederland be- 

 hoort ze tot de alleralgemeenste slootplanten en vullen 

 haar namen dientengevolge een halve pagina van een 

 v^oordenboek. De meest gebruikelijke dier namen zijn wel, 

 behalve Duitblad, nog Kikkerbloem, Kikkerkroos, Kikker- 

 beet, Centenblad en Kleine duitjes. De Maleische naam, 

 evenals die van meerdere andere Water- en moerasplanten 

 is Etjeng. 



Uit een korten, loodrecht in het water drijvenden sten- 

 gel ontspruiten 3 tot 10 langgesteelde, 3 tot 5 cM. lange, 

 op het water drijvende bladeren. De bladschijf is eirond 

 met stompen top en meestal zwak uitgeranden, maar toch 

 spits in den steel overgaanden voet. De bladsteel, die 

 een lengte heeft van 5 tot 10 cM., wordt naar onder toe 

 geleidelijk broeder en draagt aanzijn voet een paar breede, 

 doorschijnende randen. In dien steel bevinden zich ver- 

 scheidene luchtkanalen, welke natuurlijk weer dienen om 

 de plant drijvende te houden en de ademhaling der onder- 

 gedompelde deelen te vergemakkelijken. 



Uit den stengel hangen vele lange wortels in het wa- 

 ter neer. In sommige bladoksels ontwikkelen zich uit- 

 loopers, die aan haar top een jonge plant voortbrengen, 

 welke op haar beurt weer dergelijke uitloopers drijft. 

 Di3ntengevolge vindt men vaak eenige aan elkander ver- 

 bonden planten. Toch vermenigvuldigt zich het Duitblad op 

 deze wijze lang niet zoo snel als Lemna, A zo 11a en 

 Pist ia. Ik heb ten minste hier evenmin als in Holland 

 ooit slooten gezien, die met Hydrocharis dicht bedekt 

 waren 



De bloemen van het Duitblad zijn éénslachtig. Volgens 



