— 53 — 



tanah te lijden, doch ditmaal werd ook in sommige streken 

 groote schade aangericht aan de maïs. 



Door de onderzoekingen van Dammerman en Van der 

 Meer Mohr is veel aan het licht gebracht van het uiterst 

 interessante leven van de veldrat of liever van de sawahrat, 

 die de meest algemeen voortkomende soort veldrat is. 



Het bleek hun, dat in het begin van den Westmoesson de 

 veldrat vrijwel overal weinig talrijk is. De dieren hebben dan 

 de telken jare terugkeerende, moeielijke periode achter den 

 rug, waarin hun aantal door ongunstige omstandigheden zeer 

 achteruit gaat en op het jaarlijksche minimum komt. 



Wel is waar is dit minimum lang niet in alle streken ge- 

 lijk; al is het overal gering, in de eene streek zijn er per 

 vlakte eenheid, laat ons zeggen per bouw, meer ratten over- 

 gebleven dan in de andere Dit verschil in het rattenaantal 

 in de verschillende streken wordt veel duidelijker in de laatste 

 helft van den Westmoesson. In dien tijd begint de padi in 

 aren te schieten en brengt de aren tot rijpheid en dat wil 

 voor de ratten zeggen, dat het voedsel, dat voor hen het ware 

 is, volop tot hun beschikking staat. De goede voeding voert 

 tot vermenigvuldiging en zoo zien wij van het oogenblik af y 

 dat de padi begint te rijpen tot eenigen tijd na den padioogst, 

 een sterke vermeerdering optreden van de veldratten. 



In dien tijd, dat het rattenaantal zijn maximum bereikt, is 

 het nog veel opvallender geworden, dat in de eene streek de 

 ratten talrijker zijn dan in de andere: terwijl in dien tijd in 

 de echte „rattenstreken", zooals b.v. in vele streken langs de 

 noordkust, de sawah's dan letterlijk wemelen van de ratten — 

 overdag in hun holen in galengans, langs leidingen enz., 

 's nachts in de padi — blijft in andere streken, zooals b.v. in 

 't Buitenzorgsche, hun aantal ook dan nog gering. 



Na den padioogst is de gulden tijd voor de ratten voorbij ; 

 de voedselvoorraad is van zeer rijk plotseling zeer schraal 

 geworden Het is dan ook uit met de vermenigvuldiging ; maar 

 toch schijnen de ratten op de in den Oostmoesson braakliggende 

 velden nog genoeg te eten te hebben aan onkruiden en „o| - 

 slag" om nog in een vrij groot aantal in 't leven te blijven. 

 Maar het voedselvraagstuk is in dien tijd voor de ratten toch 



