— 70 — 



stonden den planten telkenmale voldoende waterquanta ter 

 beschikking, daar de grond voortdurend met water verzadigd 

 werd gehouden. Wij zijn dus wel genoodzaakt, voor deze 

 schommeling in de waterbalans een inwendige, ons voorloopig 

 nog onbekende oorzaak aan te nemen. 



Dit waterverlies wint nu nog aan beteekenis, als wij de curve 

 van de droge substantie in haar afzonderlijke besta nddeelen 

 scheiden. Eenvoudigheidshalve nemen wij hieronder alleen cal- 

 cium, phosphor (PH 4 ), magnesium, Kali (potasch en stikstof NO3} 

 in aanmerking. De drie eerstgenoemde verbindingen vertoonen 

 niets bijzonders Haar curven loopen tamelijk parallel met die 

 van de droge substantie; ze stijgen dus regelmatig tot de 15de 

 week om dan langzaam te dalen. Kali en stikstof gedragen 

 zich daarentegen zeer merkwaardig. Hun curven loopen n.l. 

 niet parallel met de curven van de droge substantie, maar, 

 zooals onze figunr aantoont, parallel met die van het water- 

 gehalte. 



Ze stijgen evenals die van het water tot de 9de week, da- 

 len dan plotseling, bereiken in de 11de week een minimum,, 

 en stijgen dan weder tot het volledig rijp worden, of, met 

 andere woorden, de toename van de droge substantie ge- 

 schiedt bijna onafhankelijk van de schommelingen van het 

 kali- en het stikstofgehalte. 



