AANTEEKENINGEN OVER ORCHIDEEËN. III. 



Een hybride Spathoglotïis. 



Het gebeurt niet zoo heel dikwijls, dat er in Indië een 

 bastaard-orchidee gewonnen, of laat ik liever zeggen tot 

 bloeien gebracht wordt. Het kruisen op zichzelf is een zeer 

 eenvoudige zaak, en als men zich bepaalt tot met elkaar ver- 

 wante soorten, dan zullen in den regel de vruchten ook wel 

 rijpen. Daarna beginnen echter de moeilijkheden. In verreweg 

 de meeste gevallen zal men geen jonge plantjes verkrijgen. 

 En wanneer men, na geduldig wachten, eindelijk wel de 

 kiemplantjes ziet verschijnen en zijn moeite reeds beloond acht, 

 dan zal men dikwijls toch nog de plantjes, de een na de 

 ander, verliezen, vooral na het overplanten. 



Dat die teleurstellingen niet steeds aan onbekwaamheid of 

 zorgeloosheid behoeven te worden toegeschreven, mag wel 

 worden aangenomen. Orchideeën toch zijn, vooral in zeer 

 jongen toestand, buitengewoon gevoelig voor uitwendige in- 

 vloeden. Waaraan is het b.v. anders toe te schrijven, dat er 

 onder de zeer talrijke in 's Lands Plantentuin gekweekte 

 Orchideeën, waarbij er zeer vele zijn, die af en toe, ver- 

 scheidene zelfs, die geregeld vruchten dragen, nauwelijks een 

 enkele aan te wijzen is, die zich wel eens door middel van 

 zaden vermeerdert? Van de te Buitenzorg thuis behoorende 

 soorten is het daarentegen in het geheel niet moeilijk kiem- 

 planten te vinden. 



Een voorbeeld van een goed geslaagde kruising is de 

 indertijd door Mr. P. J. Gebel te Weltevreden gewonnen 

 Coelogyne X Stanny, een bastaard tusschen C. pandurata Lndl. 

 en C. asperata Lndl. (zie Teysmannia, XXI, 1910, blz. 342). 



Toen ik een aantal jaren geleden eens een zeer mooie, 

 gele Spathoglottis van Borneo in bloei had, kwam de gedachte 

 bij mij op, wat, ten opzichte van de kleur, het resultaat zou 

 zijn van een kruising van deze soort met een S. plicata* 



