DE JAV A-COCA. 



Emma Reens heeft een monographie geschreven over de 

 Java- coca, waarmede zij dit jaar te Parijs den Doctorstitel 

 heeft verworven. De schrijfster heeft getracht zooveel mogelijk 

 alle gegevens te verzamelen, die over de Java-coca bekend 

 zijn geworden, terwijl hieraan tevens door haar zelf verrichte 

 onderzoekingen werden toegevoegd. 



In het eerste hoofdstuk wordt de geschiedenis en de cul- 

 tuur van de Java-coca beschreven. Jammer is het, dat de 

 schrijfster niet meer kritisch is te werk gegaan. Toch kan 

 haar dit niet als een groote fout worden aangerekend, daar 

 het voor een buitenstaander zeker niet gemakkelijk is, een 

 juist oordeel te vellen over de 'waarde van de in de verschil- 

 lende tijdschriften verschenen mededeelingen. 



Wanneer dan ook hier op enkele onjuistheden wordt ge- 

 wezen, gebeurt dit niet met de bedoeling om aanmerkingen 

 te maken op het verdienstelijke werk van de schrijfster, maar 

 meer om deze onjuistheden recht te zetten, hetgeen ook voor 

 anderen van waarde kan zijn. 



Op blz 5 schrijft zij, „L'Extraction des alcaloides de cette 

 dernière (de Java-coca) était difficile et coüteuse' . 



Dit is minder juist, daar niet in de extractie het verschil 

 tusschen Peru- en Java-coca gelegen is, maar in het verschil 

 in de samenstelling van het alkaloid. Dat de Java-coca in 

 den eersten tijd niet erg gewild was, is dan ook grootendeels 

 te danken aan haar onbekenheid bij de fabrieken, die Peru- 

 blad verwerkten. Ook werd eerst in 1889 door Liebermann 

 en Giesel de methode bekend gemaakt, waarnaar de nevenal- 

 kaloiden van de Peru-coca met succes konden worden ver- 

 werkt; en nu zal deze methode bij sommige fabrieken, wel 

 eerder bekend zijn geweest — EiNHORN, Ber. 22 blz. 399 — maar 

 het is nog de vraag, of ze algemeen bekend was. Het Java- 

 alkaloid nu moet op dezelfde wijze als de nevenalkaloiden 

 van de Peru-coca verwerkt worden. 



