— 1 20 — 



zullen de uitkomsten, die de chemicus ons kan meedeelen, 

 lang niet altijd antwoord geven op de twee vragen, die voor 

 ons vooral van belang zijn: 



1e. hoe groot is de doodende kracht ten opzichte van den 



vijand, dien wij bestrijden willen? 

 2e. hoe groot is het gevaar, dat de toepassing oplevert 



voor onze planten zelf, die wij van de vijanden bevrijden 



willen ? 



Er is echter één belangrijk punt bij dit vraagstuk, dat 

 wij gelukkig zelf, zonder hulp van een chemicus kunnen 



oplossen. 



Een van de voorname eigenschappen, waaraan ons car- 

 bolineum moet beantwoorden, is, dat het goed emulgeerbaar 

 („oplosbaar") moet zijn, want als bespuitingsmiddel of be- 

 strijkingsmiddel passen wij het carbolineum nooit onver- 

 dund toe. (de toepassing als gronddesinfectans blijft buiten be- 

 schouwing) 



Nu zijn sommige carbolineum-soorten inderdaad vrijwel ge- 

 heel emulgeerbaar; zij vormen in een zwakke „oplossing" (5 a 

 10 pCt.) een melkwitte of vuilwitte vloeistof, terwijl in sterke 

 oplossing (20 pCt.) de kleur zeer licht bruin is. Laat men 

 deze oplossingen staan, dan vormt zich eerst na geruimen tijd 

 een zeer , gering donkerbruin laagje onverdund carbolineum 

 aan de oppervlakte. 



Doch andere carbolineumsoorten vertoonen bij vermenging 

 een ander gedrag; zij geven ook in zwakke „oplossing" een 

 lichtbruine vloeistof en als men de oplossing laat staan, vormt 

 zich spoedig aan de oppervlakte en soms ook op den bodem een 

 donkerbruin laagje van onvermengd carbolineum. 



Nu is het begrijpelijk, dat zulke niet-behoorlijk-emulgeerbare 

 carbolineumsoorten gevaar opleveren voor de levende plant; 

 immers in de „oplossing" bevinden zich dan grootere druppels 

 volkomen ongemengd carbolineum en tegen zulk ongemengd 

 carbolineum zijn de meeste planten niet bestand. 



Een eisch, dien wij aan ons carbolineum moeten stellen, is 

 dus dat het zich met water laat vermengen tot een witte of vuil- 

 witte vloeistof, waarin zich, als zij blijft staan, geen carbolineum 

 afscheidt, noch aan de oppervlakte noch op den bodem. Het 



