DE ZONNEBLOEM (HELIANTHUS). 



Dit merkwaardige plantengeslacht, dat tot de familie der 

 Compositae of samengesteldbloemigen behoort, bevat circa 55 

 soorten, die bijna alle tot de flora van Noord- Amerika behooren. 



Het loont wel de moeite eenige verscheidenheden en soorten 

 der zonnebloemen uitvoerig te bespreken, aangezien er zich 

 onder bevinden, die gerekend kunnen worden tot de milde 

 bloeiers, die bij uitstek geschikt zijn onze tuinen te verfraaien. 



Daarbij komt nog, dat zij niet moeilijk te kweeken zijn en 

 overvloedig zaad voortbrengen. 



In het mooie werk van Maurilaun. „Het leven der planten", 

 vind ik er het volgende over aangeteekend : „Uit het jaar 

 1613 bestaat een grootsch werk onder den titel — Hortus 

 Eystettenses — , waarin alle in dien tijd, in den tuin van 

 den bisschop van Eichstadt gekweekte gewassen zijn afgebeeld. 

 Ofschoon Amerika reeds 121 jaar voor de verschijning van 

 genoemde illustratie ontdekt was, bevat het slechts weinig 

 planten uit het gebied van de overzijde van den oceaan. Die 

 er in voorkomen, behooren voor het meerendeel tot de z.g. 

 éénjarige gewassen. Speciaal wordt de aandacht gevestigd 

 op de zonnebloem, Helianthus L. 



De geslachtsnaam beteekent, letterlijk vertaald, zonnebloem. 

 Helios — zon en anthos = bloem. Helianthus, om den vorm 

 der bloem, die ons aan de zon doet denken, tevens omdat de 

 bloem altijd naar de zon gekeerd is. 



Ofschoon er ook meerjarige soorten tot het geslacht der 

 zonnebloemen behooren zijn de meeste éénjarig. 



Het grootste deel der soorten komt uit Noord-Amerika, doch 

 de zonnebloem, die vrij algemeen wordt aangeplant, behoort 

 in Peru en Chili te huis. 



Het is merkwaardig, dat deze in koudere streken groeiende 

 plant zich zoo goed in het tropische klimaat schikt. De zonne- 

 bloemen zijn echte cosmopolieten geworden, die zich overal 



Teysmannia afl. 4. 10. 



