P A D I. 



I. Rijstbouw als algemeene volkscultuur. 



Wanneer in deze reeks artikelen gestreefd wordt een bijdrage 

 te leveren tot het verklaren van verschijnselen, die zich voor- 

 doen bij de verschillende vormen, waarin de rijstbouw ge- 

 dreven wordt, en door het publiceeren van hetgeen de erva- 

 ring onder verschillende omstandigheden leerde, getracht wordt 

 wenken te geven tot het verkrijgen van hoogere padi-produc- 

 ties, tot het drijven van een meer intensieve cultuur, inzon- 

 derheid -tot het drijven van een meer rationeelen rijstbouw, 

 dan mag daarin geen streven gezien worden om den rijstbouw 

 te maken tot de eenige cultuur. 



De paditeelt is de algemeene volkscultuur en dient als zoo- 

 danig volkomen tot haar recht te komen, maar dwaas zou het 

 zijn, alle zinnen en krachten te zetten op de productiever- 

 hooging van een graangewas om het daardoor geheel op te 

 nemen in den tuinbouw. 



De moeiten en zorgen, die de tuinbouwer aan zijn gewassen 

 besteedt en besteden kan, worden door geen enkel graan, 

 ook niet door de padi, voldoende beloond. 



Waar bevolkingsdichtheid of andere economische factoren 

 den landbouw doen verdringen door den hooger staanden 

 tuinbouw, daar hebben tevens de granen plaats te maken 

 voor meer loonende gewassen. Waar de landbouw het veld 

 moet ruimen voor den tuinbouw, zal elk streven tot behoud 

 van de granen, dus ook van de padi, ijdel blijken. 



Toch is men in deze landen reeds een heel eind op weg 

 om hopelooze pogingen aan te wenden om van de rijst te 

 verkrijgen, wat alleen een voor tuinbouw geschikt gewas 

 geven kan. 



De geest van den tani is over het algemeen nog te dof 

 en te zwaar om van hem een helder oordeel te mogen ver- 

 wachten over de doelmatigheid van zijn eigen handelingen. 



