— 234 — 



Voor zulke waarnemingen leenen zich de bladeren minder goed 

 door hun bedenking met sterharen, doch er bestaat geen enkele 

 reden om te betwijfelen, dat ook hier de Marasmius door de 

 huidmondjes binnendringt. 



Door verdere infectieproeven kon Stahel vaststellen, op welken 

 leeftijd de vruchten het meest vatbaar zijn. Hierbij bleek het, dat 

 de infectie alleen dan tot versteening kan leiden, wanneer de 

 vrucht nog niet de helft der definitieve lengte heeft bereikt; 

 infectieproeven met oudere vruchten leidden tot een betrekkelijk 

 gering aantal infecties, waarbij dan nog alleen de schil ziek werd 

 en niet de pitten 



Ook leverde Stahel het bewijs, dat infectie der bloemkussens 

 leidt tot de hypertrophische „sterbloesems". Evenals twijgen en 

 vruchten, zijn ook de bloemkussens alleen vatbaar voor infectie, 

 wanneer zij jong zijn en nog . in het stadium van sterken groei 

 verkeeren 



Ook op de aanverwante soort Theobroma bicolor werden infec- 

 tieproeven verricht. Uit het feit dat de waterloten van deze soort 

 krachtige krulloten kunnen vormen, was haar vatbaarheid voor de 

 Marasmius gebleken. Het bleek nu verder, dat infectie van den 

 eindknop van jonge plantjes bij deze soort krulloten kan doen 

 ontstaan ; doch bij zijtakken en bloeiwijzen gelukte de infectie 

 niet. De gevolgen der infectieproeven waren hier óf dat de knop- 

 pen afstierven öf dat zij normaal doorgroeiden. 



De conclusie van Stahel is, dat blijkbaar de invloed van het 

 perasitaire Marasmius-myceWum op het weefsel van Theobroma 

 bicolor schadelijker is, dan op dat van de gewone cacao. „The- 

 obroma Bicolor heeft weinig te lijden onder de krullotenziekte, 

 maar blijkbaar niet tengevolge van immuniteit, maar waarschijnlijk 

 tengevolge van overgevoeligheid tegenover Marasmius perniciosus". 

 Wij zouden hier dus weer zulk een geval hebben, waarbij de 

 voedsterplant door te buigen voor den parasiet dwz. doordat het 

 aangetaste weefsel dadelijk afsterft, maakt dat hij geen vat op haar 

 krijgt, een taktiek van „je plie et ne romps pas". 



Een soortgelijk geval werd door Stakman beschreven voor de 

 voor Puccinia granimis onvatbare graansoorten (zie het referaat in 

 Teysmannia XXVI, 1915, blz. 455). 



Voor zijn infectieproeven haa Stahel basidiosporen noodig; de 

 hiervoor noodige vruchtlichamen kunnen öf uit doode krulloten óf 

 uit reinculturen worden opgekweekt. In gewone agarculturen gelukte 

 het niet paddestoelen te verkrijgen, doch deze kwamen tot ontwik- 



