— 239 — 



Het bleek echter, dat deze voorzorgen niet genomen behoefden 

 te worden, „omdat de bibit reeds zooveel mikroben bevatte, dat 

 een infectie van buitenaf ten opzichte hiervan kwantitatief te ver- 

 waarloozen is". Om azijnbakterièn in het verkregen perssap op te 

 sporen, werd gebruik gemaakt van voedingsbodems, die de schrij- 

 ver daarvoor als bijzonder geschikt opgeeft. Een tweetal dezer 

 voedingsbodems worden dan genoemd (zie pags. 709 en 710), „die 

 in het bizonder moeten dienen voor de aantooning van azijnzuur". 

 Het is den schrijver blijkbaar ontgaan, dat ook andere dan azijn- 

 bakterièn op deze kuituurmedia aanleiding kunnen geven tot zuur- 

 vorming, zonder dat de aanwezige alkohol tot azijnzuur wordt geoxy- 

 deerd. De schrijver beschouwt echter de bakteriën, die hierop zuur 

 vormen, als azijnbakterièn; merkt verder op, dat azijnbakterièn ook 

 uit glukose glukonzuur maken en trekt dan op pag. 715 bovenaan, 

 de conclusie: „De zuren, bij het azijnzure bibitrot gevormd, zijn 

 dus azijnzuur en glukonzuur", een uitkomst, die men allicht niet 

 verwacht zou hebben. Bovendien komt het mij ook minder geoor- 

 loofd voor, om te spreken van azijn- of glukonzure gisting: 



1 . omdat niet alle azijnbakterièn uit glukose glukonzuur maken, en 



2. omdat de azijn- en glukonzuurvorming geen oxydatie- en 

 geen gistingsproces is. 



In de verzurende bibits kon wel azijnzuur, echter geen glu- 

 konzuur, worden aangetoond. Door den schrijver werden verder 

 bibits, die niet minder dan 3 tot 5 maanden in den grond hadden 

 gelegen, uitgeperst en het perssap aan zichzelf overgelaten, waar- 

 na dan de zuurgraad van dit sap belangrijk toenam. In dit pers- 

 sap kwam dus ongetwijfeld een groot aantal bakteriënsoorten 

 voor, zoodat die zuurvorming niet zonder meer aan azijnbakterièn 

 mag worden toegeschreven, zooals de schrijver doet. 



Door den schrijver is dus nergens eenig bewijs geleverd, dat hij 

 werkelijk azijnbakterièn in handen gehad heeft. 



Bij zijn pogingen, om infectieproeven uit te voeren, gaat hij uit 

 van de geisoleerde (azijn?) bakteriën, die dan in de bibit gebracht 

 worden. Bij deze op de pags. 733 en 734 beschreven proefneming 

 heeft hij dus blijkbaar geheel vergeten, dat volgens zijn theorie bij 

 dezen opzet de infectieproef niet kon slagen, want op pag. 715 

 leest men: „De vorming van azynzuur is echter alleen mogelijk, 

 wnaneer in de bibit een alkoholgisting voorafgaat" — „Uit den 

 ontstanen alkohol wordt door de azijnbakterièn azijnzuur gevormd". 

 Niettemin wordt op de pags. 733 en 734 melding gemaakt van 

 een geslaagde infectieproef. 



