— 287 — 



grove en stugge garens of koorden van worden gesponnen, 

 die slechts geschikt zijn voor het maken van touw. 



Deze vezels worden dan ook harde of touwvezels genoemd. 



Hoewel de ananasvezel reeds lang bekend is en goede ei- 

 genschappen bezit, is zij in onzen archipel slechts plaatselijk 

 van eenig belang, v.n. voor het maken van weefsels. 



De voornaamste reden hiervan is, dat men er nog niet in 

 geslaagd is de cultuur en bereiding van de ananasplant voor 

 vezelwinning, ondanks meerdere pogingen, loonend te maken. 



Wanneer de planten goede en malsche vruchten voortbrengen 

 dan is de vezelopbrengst der bladeren van mindere waarde, dan 

 wanneer men zich alleen op het winnen van de vezel toelegt. 



Het is niet mogelijk een zelfde ananasplantsoen zoowel voor 

 vruchten- als voor vezel winning te benutten, daar de voorwaar- 

 den voor het slagen der vruchten of der vezels niet dezelfde zijn. 



Voor uitvoeriger gegevens over de ananascultuur etc. zie 

 men b. v. De nuttige Planten van N, I. door K. Heyne 

 1 JL dl. pag. 163 v. v. 



Op de markt is er weinig vraag naar de ananasvezel. 



Dit wijst er wel op, dat men er nog niet in geslaagd is een 

 belangrijke toepassing van deze vezel te vinden. 



De ananasvezel (en ook elk der andere bladvezels) bestaat 

 uit zeer kleine elementaire vezels. 



Deze elementaire vezels bevatten behalve cellulose veel lignine 

 (houtstof) en pectine stoffen (kleefstoffen). Door de pectine stoffen 

 worden de duizenden elementairvezels aan elkaar verbonden tot 

 een lange vezel. Deze wordt een technische vezel genoemd. Zij 

 is als een natuurlijke draad te beschouwen. 



Lignine en pectine stoffen maken de bladvezels stug, broos 

 en hard. De sterkte en de rekbaarheid van deze vezels hangen 

 geheel af van den aard der stof en van de dikte van de vezel. Om 

 deze redenen zijn de vezels weinig geschikt voor het spinnen 

 en weven. 



Dat de ananasvezel niet geschikt is voor het maken van 

 canvas voor autobanden is nu wel duidelijk. 



Uit het voorgaande blijkt ook, dat het planten van ananas 

 voor vezelwinning als catchcrop in rubbertuinen niet loonend is. 



H. G. Havik. 



