DJARAK. {Ricinus communis L.) 



Eenige aanteekeningen over de cultuur van Ricinus 

 communis en de bereiding en eigenschappen 

 van ricinusolie. 



De cultuur van Ricinus is sedert jaren bekend en wordt 

 over geheel Java en Madoera algemeen door de Inlandsche 

 bevolking gedreven. De plant behoort tot de Familie der 



Euphorbiaceae . 



Als vaderland van deze plant wordt door sommigen Afrika 

 genoemd, terwijl anderen Trop. Zuid-Azië als oorspronkelijke 

 vindplaats vermelden. In de Soendalanden noemt men haar 

 djarakkaliki, in Midden- en Oost-Java d j a r a k en in 

 Madoera k a 1 e k e. De Ricinus communis vormt een vrij sterk 

 vertakten kleinen boom of heester met een kruinhoogte van drie 

 meter en hooger. De wijd uitgroeiende takken beginnen reeds 

 kort boven den grond. De plant wordt in hoofdzaak om de 

 zaden, welke een zeer hoog oliegehalte bezitten (50 — 60°/o) 

 geteeld. De djarak vormt een kluisvrucht, waarin in elk der drie 

 hokjes één zaad aangetroffen wordt. De vruchten groeien aan 

 trossen en vertoonen gewoonlijk aan den buitenkant stekels. 

 Men onderscheidt bij de Ricinus soorten, waarvan de bladeren 

 en stengels rood, en zulke waarbij ze groen gekleurd zijn. Door 

 RUMPHIUS zijn deze respectievelijk onderscheiden als Ricinus 

 ruber en Ricinus albus. De plant is meerjarig en wordt 

 vrij veel op tegalan gewoonlijk tusschen allerlei eenjarige 

 gewassen, zooals padi, katjang soorten, enz. aangeplant. In het 

 Kedirische teelt de bevolking de djarak vaak na de padi op 

 de sawahs als palawidjo Daar de djarakboomen den grond 

 uitputten, plant men ze nooit tusschen andere meerjarige 

 gewassen. Om deze reden is het dan ook niet gewenscht, dit 

 gewas tweemaal achter elkaar op dezelfden grond te verbouwen. 



De cultuur van de djarak kan op verschillende grondsoorten 

 en tot op verschillende hoogten plaats vinden (5000 voet). 



