ONZE GROENTENTUIN. 



Hoeveel van de lezers van Teysmannia houden er een 

 groententuin op na? Ik geloof weinige. En hoeveel zouden 

 er van zulk een tuin plezier kunnen hebben? Ik geloof vele. 



Dat de meesten er niet toe komen, zelf een groentetuin 

 aan te leggen, vindt misschien zijn oorzaak hierin, dat het 

 betrekkelijk moeielijk is, de ervaringen van anderen te weten 

 te komen. Zoodoende blijft men onbekend, niet alleen met de 

 wijze, waarop men zijn groenten moet telen, maar zelfs met 

 de namen der groentesoorten, die met weinig moeite geteeld 

 kunnen worden. 



Practische literatuur over groenteteelt in de tropen is inderdaad 

 dun gezaaid. 



Wij hebben wel het dikke boek van Macmillan (»A Hand- 

 book of Tropical Gardening and Planting«, uitgegeven te 

 Colombo bij Cave & Co. 2de uitgave, 1 91 4), waarin een hoofd- 

 stuk gewijd is aan » Tropical Vegetables and Food-Products" 

 (bl. 206 -233) en een ander aan »Sub-Tropical or Temperate 

 Vegetables« (bl. 234 —256). Doch de lezing hiervan is niet bevre- 

 digend. Wel worden een zeer groot aantal gewassen opgesomd 

 en beschreven, maar de moeielijkheden, die men bij de teelt 

 ontmoet, worden niet vermeld, en bijzonderheden, die niet 

 verzwegen hadden mogen worden (bv. dat de gekleurde kratok- 

 boontjes vergiftig zijn, dat er niet-klimmende variëteiten van 

 Vigna sinensis bestaan en dat deze veel meer waarde hebben 

 voor onzen tuin dan de klimmende, enz. enz.), ontbreken vaak. 

 Met andere onderdeden is het evenzoo; zoo worden er wel een 

 40-tal soorten mest opgesomd, maar practische wenken voor 

 de toepassing ontbreken. 



Een boekje, waar wel iets uit te leeren is, is het Bulletin 

 No. 7 van het Proefstation te Mayaguez (Porto Rico), geschreven 

 door Henricksen en getiteld »Vegetable Growing in Porto 

 Rico« (1906). Maar ook hierin is het te veel een opsomming 

 van een groot aantal (39) groentesoorten, en te weinig krijgt 



Teysmannia, afl. 8. 22 



