SUIKERMAIS TE BUITENZORG. 



Op bladzijde 441 van den vorigen jaargang heb ik toege- 

 zegd de resultaten te publiceeren van mijn pogen tot het 

 telen van suikermais, indien het gelukken mocht gunstige 

 uitkomsten te verkrijgen. 



De beide soorten suikermais, die ik uit Australië ontving, 

 gedroegen zich ook bij de verdere voortteling zeer verschil- 

 lend. De breedzadige, die zich van den aanvang af als een 

 zeer zwakke plant onderscheidde, bleef in de volgende gene- 

 raties even zwak. Ik besloot daarom de teelt van deze soort 

 niet voort te zetten. 



De langzadige daarentegen paste zich zeer goed bij ons 

 klimaat aan en leverde in de 2de en 3de generatie krachtige 

 planten met kolven van ongeveer 100 Gram (zonder schut- 

 bladeren en hard- droog), zoodat met dit gewas de cultuur 

 voortgezet kan worden. Voor wie er prijs op stelt eenige 

 zaden te ontvangen, kan een monster beschikbaar gesteld 

 worden. 



De planten verschillen onderling nog vrij sterk, zoodat wel 

 aangenomen moet worden, dat de twee Australische zaden, 

 waaruit mijn geheele aanplant stamt, gewonnen moeten zijn 

 in een tuin, waarin kruisbestuiving met zeer verschillende 

 typen plaats kon hebben. 



Vele planten dragen bladslippen aan de kolftoppen ; een 

 afwijking, die men niet gaarne ziet, omdat zij gewoonlijk 

 samengaat met een verlengden kolfsteel en neiging om in de 

 volgende generatie veel blad, maar weinig zaad te leveren. 



Enkele planten dragen de kolf sterk afstaand. Ook dit moet 

 als een gebrek beschouwd worden, daar zulke kolven veel 

 minder den invloed van wisselend weer verdragen kunnen 

 en eerder ten offer vallen aan vogelvraat, rupsenaantasting, 

 inrotting, enz. 



De aanplant levert echter een mooi procent goed gevormde 

 planten, die rijkelijk gelegenheid geven tot verdere selectie. 

 Teysmannia, afl. 8. 24 



