I 



— 379 — 



Cestrum nocturnum L. (N a c h t s e r i n g). 



Een synoniem van deze soort is: C. foetidissimum JACQ. 



De helmdraden zijn op ongeveer % van de kroonbuis- 

 hoogte — van onderen af gerekend — vastgehecht; aan den voet 

 bevindt zich een tand. De bijschermen, die dikwijls tot een 

 groote, bebladerde, los-pluimvormige bloeiwijze samenkomen, 

 zijn okselstandig en eindelingsch. 



De 3 tot mM. lange kelk heeft een groene kleur, de 

 kale buis heeft fijne stippels of wratjes; de korte tanden zijn 

 aan den top fijn behaard. 



De lichtgroene of groenwitte, 20 tot 23 m.M. lange kroon- 

 buis verspreidt vooral des avonds een heerlijken, doch wel 

 wat sterken geur; vandaar den naam Nachtsering. Dit 

 zal wel de reden zijn, waarom de plant in tuinen nogal aan- 

 geplant wordt. 



De bruingrijze of lichtbruine twijgen zijn aan den top ijl 

 kortharig en naar onder kaal. De eirond-langwerpig-lancet- 

 vormige bladeren zijn aan beide zijden kaal, ze worden 40 tot 

 130 mM. lang, bij 15-60 mM. breed. Deze opgerichte heester 

 heeft soms overhangende takken, hij wordt 2 tot 4 M. hoog. 

 Deze, in West-Indië inheemsche sering, komt op Java voor 

 van de laagvlakte af — groeit en bloeit te Batavia bij tusschen- 

 poozen zeer mild — tot op 1100 M. zeehoogte. 



Als sierheester in tuinen en als paggerplant wordt hij veel 

 gekweekt. 



Na iederen sterken bloei staat de plant een poosje te kwij- 

 nen, zij moet dan flink ingesneden en met oude paardenmest 

 bemest worden. Doet men dit niet, dan zullen verscheidene 

 planten sterven. 



Volgens Dr. GRESHOFF worden bepaalde deelen van dit 

 gewas door de negers in W. Indië als bedwelmend toover- 

 middel gebruikt. 



Cestrum pallidissimum Back. (Paarse sering.) 



De slippen van de 16 — 20 m.M. lange kroonbuis zijn van 

 buiten langs den rand fijn behaard. De verdikte voet der 

 helmdraden en de onderhelft van de kroonbuis zijn nu eens 



