— 380 — 



fijn zachtharig, dan weer bijna of geheel kaal. De kroon is 

 donkerviolet of vuil paarsrood; van daar de naam „Paarse se- 

 ring". 



De kelk is sterk violet aangeloopen, overigens groen ; kaal, 

 of ijl zachtharig. De bes is mij niet bekend. 



De bloemen komen samen tot een eindelingsche pluim- of 

 tuilvormige bloeiwijze, overdag zeer onaangenaam riekend, 

 des avonds daarentegen geurig. 



De twijgen zijn eenigszins heen en weer gebogen. Terwijl 

 de jongere fijn behaard zijn, zijn de oudere kaal. De 40 tot 

 125 m M. lange en 15 — 45 m.M. breede, eirond-langwerpig- 

 lancetvormige bladeren zijn kleiner, naarmate ze dichter bij 

 de bloeiwijze staan. 



De opgerichte, stinkende heesters worden 1 .50 tot 2.50 M. hoog. 



Op Java wordt de plant van de laagvlakte af tot op 1650 M. 

 zeehoogte niet zelden als sierheester in tuinen of als pagger- 

 plant gekweekt. 



Volgens Dr. Greshoff bevat de bast van deze soort een 

 alkaloid. 



Naar de kleur der bloemen onderscheidt men twee vormen, n.1. 



Cest. pallidissimum Back. forma violaceum 



De kelk en kroon zijn donkerviolet. De meeldraden zijn in 

 het midden der kroonbuis ingeplant. De verdikte voet der 

 helmdraden is min of meer behaard. De bloemen hebben over- 

 dag een onaangenamen geur. 

 . Cest. pallidissimum Back. forma purpureum. 



De kroon hiervan is vuil donkerrood aanloopend. De meel- 

 draden zijn even onder het midden der kroonbuis ingeplant, 

 met onbehaarden voet. De bloemen hebben overdag geen of 

 een zeer flauw onaangenamen geur. 



Deze vorm is mogelijk een hybride. 



Cestrum Parqui L'Herit. (Gele sering \. 



Deze soort is reeds in 1 787 uit Montevideo (Uruguay) en 

 Chili in Europa ingevoerd. 



De lichtgele of groengele kroon verkleurt vaak min of meer 

 bruinachtig, de slippen van de 13 tot 17 m.M. lange buis zijn 

 van buiten langs den rand fijn behaard. De verdikte voet der 



