ONZE GROENTEN TUIN II. 



De peulgewassen. 



1. Sebijari-boontjes (Phaseolus lunatus). 



De Sebijari-boontjes of witte kratok zijn uit Suriname 

 tot ons gekomen. Daar is het een zeer bekende en zeer geliefde 

 boonsoort. Men noemt hen »sebijari" of zevenjaarsboontjes, 

 omdat zij zoo lang blijven leven, al is het dan niet juist zeven 

 jaren. In Amerika zijn zij welbekend als slima bean". 



Het is niets anders dan de witte variëteit van onze »kratok" 

 (of katjang rowaj Soend.), waarvan de boonen verschillend van 

 kleur zijn, meest purperrood of zwart of vuilwit, soms effen 

 doch gewoonlijk getijgerd. Terwijl al de gekleurde en 

 getijgerde boonen van onze kratok vergiftig zijn, (zij bevatten 

 blauwzuur) is de witte variëteit geheel blauwzuur vrij. 



Het blauwzuurgehalte van onze gekleurde kratokboonen schijnt 

 echtei geen onoverkomelijk bezwaar te zijn voor haar gebruik 

 als consumptie artikel. Als men bij de koking het water een paar 

 keer wegwerpt, schijnt het blauwzuur zoover uitgetrokken te zijn, 

 dat de kratokboontjes eetbaar zijn. Eigen ervaring heb ik hierin 

 echter niet. 



Men zaait de zaden in rijen, die 1 \ voet van elkaar liggen, 

 in iedere rij komen de zaden op een onderlingen afstand van 

 1 voet te liggen. Dit is wat te dicht als alle planten goed 

 slagen en krachtig groeien. Maar wordt de boel te dicht, dan 

 kan men hier en daar een plant verwijderen. 



De sebijari is, als alle kratoksoorten, een klimmer. Spoedig 

 na het opkomen begint de stengel te winden en moeten 

 stokken (bijv. gespleten bamboe) bij de planten geplaatst 

 worden. Deze stokken worden weer onderling verbonden door 

 een paar dwarslatten. 



Al spoedig begint de bloei en de vruchtzetting. 



De rijpe peulen worden geregeld geoogst en de witte zaden 

 bewaard, tot men een voldoende hoeveelheid heeft verzameld. 



