— 426 — 



Hierbij kan wellicht de zonnewarmte van dienst zijn. Het 

 verkregen product wordt fijngemalen en in ovens gebracht. 



Een gemakkelijke oven is door den Amerikaan Krieger 

 geconstrueerd: een kamer met geïsoleerde wanden, waarin een 

 stel buizen geplaatst is, in welke stoom van 150°C circuleert. 

 Op deze buizen worden vlakke pannen van gegalvaniseerd ijzer 

 opgesteld, waarop het met zuur behandelde zetmeel in een laag 

 van 2.5 cM. uitgespreid is. De verwarmingsduur hangt af van de 

 kleur, die men de dextrine wenscht te geven en bedraagt 24 

 tot 48 uur. Van tijd tot tijd wordt de kamer opengemaakt en 

 worden de pannen verplaatst om een gelijkmatige verwarming 

 te bereiken. Het zoo verkregen product is van goede kwaliteit, 

 het is gelijkmatig gekleurd en bevat geen oververhit en geen 

 overanderd zetmeel. Het levert met water ook een dikkere 

 oplossing dan volgens de verhittingsmethode bereide dextrine. 

 Een nadeel is echter de langere duur en de daardoor hoogere 

 kosten van het procédé. 



Een andere oven is door Payen gebouwd. Het is een steenen 

 kast, waarin van staafijzer stellages gemaakt zijn, waarop de 

 ijzeren vlakke pannen kunnen worden opgesteld. Onder de 

 kast bevindt zich een bijzonder geconstrueerde luchtverwar- 

 mende oven ; de verwarmde lucht komt in het bovenste deel 

 van de kast en vandaar strijkt zij langs de pannen naar be- 

 neden. Payen geeft aan, dat bij 100°C de reactie ongeveer 

 4 uren duurt, bij 1 1 0°— 1 20°C — 1 H tot 2 uur, en bij 130°C slechts 

 40 minuten. De oven wordt gewoonlijk voor 24 pannen ge- 

 bouwd 1 M bij 50 c.M. groot. Elke pan bevat 10 K. G. 

 zetmeel en bij ononderbroken werk kunnen in 24 uur 1500 K.G. 

 dextrine verkregen worden. Na den afloop der reactie (wat 

 ook door de jodium vastgesteld moet worden) wordt de dex- 

 trine uitgehaald en in gecementeerde kisten gedaan om af te 

 koelen. Er bestaat een groot aantal soorten van ovens, die 

 zich in constructie van elkaar onderscheiden ; ook kunnen 

 andere zuren zooals oxaalzuur, melkzuur enz. toegepast 

 worden. 



Het was echter onze bedoeling niet, een volledig overzicht 

 te geven ; wij wilden slechts laten zien, langs welken weg de 

 dextrinefabricatie geschieden kan. 



