HET CHEVELURE MOTJE (Musotima suffusalü Hamps). 



Reeds eenige jaren geleden ontving ik van Dr. van Hall 

 kleine rupsjes, die schadelijk waren aan zijn chevelures. Ook 

 met het vlindertje heb ik toen, door het opkweeken der 

 rupsjes, kennis gemaakt. De naam was mij destijds niet be- 

 kend, trouwens ik had er toch niet veel aan gehad, want 

 van de levenswijze was me nog te weinig bekend. Gedurende 

 een verblijf te Padang werden de motjes niet opgemerkt. 

 Wel ondervond mijn vrouw bij het kweeken dezer fraaie 

 varentjes aldaar last van een witte luis, x ) die, als men er niet 

 de hand aan hield, de teedere plantjes met witte vlokken 

 wasafscheiding als het ware bezaaide, doch rupsjes kwamen 

 op de chevelures niet voor. 



Anders werd het, toen we weer op Bogor terug waren en 

 mijn wederhelft met al den ijver van de frenetieke planten- 

 liefhebster weer aan het kweeken toog. Het kweeken van 

 chevelures vergt dagelijksche toewijding en als men ergens 

 een bezoek afsteekt, kan men onmiddellijk zien, of de vrouw 

 des huizes zich met de edele kunst van plantenkweeken be- 

 zighoudt, of dit aan het kebon-gilde overlaat, want wordt aan 

 deze mooie varentjes geen zorg besteed, dan zorgen o. a. de 

 rupsjes van onze Musotima er wel voor, dat er niet veel 

 moois van groeit. 



Men merkt ze niet spoedig op, de onaanzienlijke rupsjes, 

 die in geiekten toestand niet grooter zijn dan 1 cM. bij en- 

 kele mM. breedte. Bovendien hebben ze de gewoonte zich 

 steeds aan de onderzijde der blaadjes op te houden en last 

 not least zijn ze, met het bloote oog gezien, groen en vallen 

 ze daardoor heel weinig op. Bezien we het rupsje met een 

 loupe eens wat nauwkeuriger, dan ziet het er als volgt uit. 



De kop is lichtbruin met groene teekening, de monddeelen 

 zijn roodbruin, de kaaktasters zijn zwart, evenals de vrij groote 



1) Pseudocoecus longispinus (determ. v. d. Goot). 



