DE INVOER OP JAVA VAN EEN NIEUW EN 

 NUTTIG LIEVEHEERSBEESTJE. 



f Cryptolaemus montrouzieri) . 



Algemeene inleiding. 



De z.g. biologische bestrijding van insectenplagen, d. w. z. 

 het daartoe gebruik maken van hun natuurlijke dierlijke of 

 plantaardige parasieten, is een bestrijdingsmethode, die in den 

 strijd tegen schadelijke insecten gedurende de laatste 30 jaren 

 is opgekomen en die vooral in het begin van deze eeuw een 

 zeer hooge vlucht scheen te zullen gaan nemen. De hoogge- 

 spannen verwachtingen, die men van deze nieuwere bestrij- 

 dingswijze meende te moeten koesteren, zijn echter slechts in 

 een betrekkelijk gering aantal gevallen vervuld geworden. 

 Meer en meer is nl. aan het licht gekomen, dat maar niet 

 iedere willekeurige parasiet door een bepaald ingrijpen onzer- 

 zijds in staat kan worden gesteld, zijn gastheer tot een gering 

 aantal te beperken. 



Vooreerst is al vrij spoedig duidelijk geworden, dat van 

 reeds eenmaal ergens inheemsche parasieten gewoonlijk 

 geen meerder practisch nut kan worden getrokken, bijv. door 

 te trachten ze kunstmatig in groot aantal te kweeken en 

 daarna los te laten. Biologische eigenaardigheden van parasiet 

 en gastheer, benevens de uitwendige omstandigheden, bepalen 

 blijkbaar een zekere grens, tot welke in de natuur het percen- 

 tage van parasiteering hoogstens opgevoerd kan worden. 

 Bij sommige insecten is dat percentage van parasiteering 

 belangrijk, bij andere weer onbeduidend. Als voorbeelden hier 

 op Java noem ik bijv. de sterke parasiteering van de eieren 

 der riet-cicadelliden of „leafhoppers" (± 95 pCt.) en de 

 belangrijke ei-infectie bij rijstboorders en rietboorders (vaak 

 tot 60 pCt.), terwijl daarentegen bijv. parasieten van enger- 

 lingen-larven, zooals Prosena sybarita, het gewoonlijk slechts 

 tot een infectie van 2 a 3 pCt. brengen. 



