KLAPPER EN PALMWIJN. 



In verband met het artikel van den Heer Gutteling in 

 afl. 6, over den schadelijken invloed van het geregeld te 

 jong afplukken van klappers op de productiviteit van den 

 boom, is het wellicht niet misplaatst, hier een korte beschou- 

 wing te wijden aan een andere mishandeling van den klap- 

 perboom, die veelvuldig wordt toegepast en die eigenlijk nog 

 ernstiger lijkt dan het te jong afplukken van de vruchten: 

 het tappen van de soeri of palmwijn. 



Zelf heb ik in mijn jongelingsjaren een door mij zelf ge- 

 planten klapperboom jaren achtereen getapt voor het winnen 

 van soeri, en wel van den eersten bloemtros af. Hoewel die 

 bewerking 6 of 7 jaar geduurd heeft, heeft het vermogen 

 van den boom om goede vruchten voort te brengen er niet 

 onder geleden. Integendeel, zelfs tot heden toe wordt die 

 boom onder de beste dragers gerekend. Trouwens de Niassers 

 beweren — en, naar het schijnt, terecht — , dat de oorspronkelijk 

 getapte boomen tot de beste dragers gaan behooren. Deze 

 menschen staken het tappen eerst na 20 tot 25 jaar, wanneer 

 de boomen te hoog worden en het beklimmen levensgevaarlijk 

 wordt. Men kan deze boomen, door de rijke vruchtdracht, 

 dadelijk van de andere boomen onderscheiden. Ze zijn bij 

 tientallen in de strandkampongs van Padang te vinden, 



Het tappen gebeurt op de volgende manier. Wanneer de 

 bloemtros haar normale lengte reeds bereikt heeft, maar nog 

 in de hoornachtige scheede besloten is, wordt deze twee malen 

 per dag heen en weer getrokken en vervolgens met een 

 houten knuppeltje van den top tot den onderkant flink geslagen ; 

 geen plekje mag onbeklopt blijven. Begint nu de scheede zich 

 eenigszins om te buigen, ten teeken dat ze spoedig open zal 

 gaan om den bloemtros te voorschijn te doen komen, dan wordt 

 die scheede voorzichtig weggesneden en de tros in de vezelige 

 bladscheede van een klapperblad ingewikkeld en flink vast- 



