P< )LYBLASTLE Sc ANDIN AVICiE. 



21 



lentse, guttularum minutularum oleosarum seriem haud raro continentes. Paraphysum 

 vestigia in gelatina copiosa haud raro visibilia. Asci saccato- vel inflato-subclavati. 

 Sporas ellipsoidere, globoso- vel oblongo-ellipsoidese, utrinque obtusse, pallidas (leviter lu- 

 teolae vel raro roseolae), 0,024 — 42 mm. longae et 0,015 — 21 mm. crassse. Blastidia 

 hypbas longas emittentia in gelatina interdum visa. Joclo gelatina hynienea vinose ru- 

 bet, prsecedente interdum levissime cseruleo colore; sporte fulvescuut. 



Obs. 1. Verrucaria intercedens Nyl. Scand. p. 276 trcs saltern species eviden- 

 ter amplectitur: a) veram e »montibus Helvetian et Pyrenseorum», b) nostram P. intcr- 

 mediam, quam conferas, c) var. cethioboloidem Nyl. Not. Sallsk. p. F. et. Fl. F. Forh. 

 IV. p. 235, »mmorem, thallo cinereo-fuscescente tenuissimo continuo vel disperso, apo- 

 theciis minutis (fere ut in V. ailiiobola), sporis fere murali-divisis, long, circa 0,021, 

 crass, circa 0,0 10 mm.» Specimen originale, quod unicum in herb. mus. Fenn. adest, 

 »ad saxa quartzosa in Wihtis Finlandife meridionalis» ledum, examinans, sporas tan- 

 tummodo dyblastas inveni. Est Thelidium acrotellnm Arn. sporis 0,0 15 — 18 mm. lon- 

 gis, 0,00 7 — 8 mm. crassis (majores non inveni). 



Obs. 2. »Perithecio dimidiato (non integro)» i. e. amphithecio nigro perithecio- 

 que pallido nitatur differentia P. abstrahendcB Arn. * Tirol. X. p. 12 et exs. n. 642 

 a P. inter cedente ; quomodo res sese habeat, supra exposui. Simili ratione »perithecium 

 dimidiatim nigrum)) a cel. Nylandro (Pyrenoc. p. 34, Scand. p. 276) falso indicatur; 

 saltern in HErp exs. n. 445 ab illo citato (praecipue in apotheciis majoribus) totum 

 perithecium obscuratum facile observatur. - - Ad formam bene evolutam pertinent quo- 

 que, sec. specimina al) auctore missa, Thelotrema acrocordiaforme Anz. Cat. p. 105 

 et (umbilico levissime albopi'uinoso) Verrucaria hymenea f. pallescens Anz. Laugob. n. 

 243 s. Pohjblasiia pallescens Anz. Symb. p. 26. Ab hac Arn. exs. n. 566 habitu ex- 

 terno haud paullum recedit. — Polyblastia tyjpostoma Norm. Spec. loc. nat. p. 369 

 (129) a mea P. hyperborea a. non differt nisi apotheciis forsan paullulo majoribus (fere 

 ad 1,0 mm. latis), nucleo intensius roseolo. 



Obs. 3. Hujus speciei formam insignem, etsi vcrisimiliter accidentalem, ad 

 Handolsforssen Jemtlandia3 legit amic. S. Almqvist. Nominetur velata, apotheciis re- 

 cedens depresso-globosis, sessilibus, totis (excepto ostiolo impresso undo) vel majorem 

 partem strato albo vel cinerascenti-albo, farinoso-dissoluto vel la3vigato nitidoque vesti- 

 tis; crusta obsoleta. Nisi in iisdem speciminibus transitus in formam normalem ados- 

 sent, pro distincta eximiaque specie facile haberetur. Stratum album vel albidum, quod 

 perithecium nigricans cingit, gonidia non fovet, abunde vero carbonatem calcicum ; vix 

 dubie est amphithecium, quod ratione ignota non vel modo pro parte carbonaceum co- 

 lorem subslantiamque accepit. Loco abscondito videtur vixisse. 



14. P. sepulta Mass. 



Crusta tenuissima, cum saxo confusa; apothecia parva vel siibmedio- 

 cria, tota foveolato-immersa vel apice prominula, elapsa foveas relinquentia; 



* Ipse auctor in litteris meam P. liyperboream suamque P. abstrahendam identicas 

 nuper declaravit. 



