4 



E. F. Fristedt, 



duxit a Megalopoli (Mecklenburg). Schola per septem annos usus Holmiae, 

 quum pestilentia hanc urbem ureret, missus est Rostochium ad propinquos, 

 ubi civis aeademicus factus est anno 1610. Praster annos 1612 et 1613, 

 qui bus disciplina medica Holmiae utebatur C. Fidleri, et annum 1617, 

 quo in Suecia propter mortem patris versabatur, per multos annos stu- 

 diis se dabat in academiis peregrinis, primo Rostochii, deinde Regimonti 

 Borussorum, tandem, stipendio a Dace Ioanne Ostrogothiae accepto, Helm- 

 stadii, Lipsias et Wittenbergae. In una ex his academiis magister phi- 

 losophiae factus, doctor autem medicina? non est creatus. Anno 1622, 

 quo pestilentia Sueciam ureret, Upsaliam se contulit, ubi muneri inser- 

 viret; anno 1623 praesidebat disputationi philosophicae; anno 1624 (ut 

 narrat Acrelius) professor extraordinarius et anno 1628 secundum aucto- 

 ritates, quaa usque ad nostrum tempus servatae sunt, professor botanices 

 et anatomise ordinarius in ordine medico est factus. Postquam per annos 

 23 professoris munere functus erat, infirma coepit esse valetudo ejus; 

 munus tamen sustinebat per annos 37 seu usque ad diem 9 Aprilis 1661, 

 quo tempore 71 annos natus vacationem muneris accepit. Eodem anno 

 die 16 Octobris mortem obiit pauper. In libello funebri, quern de eo 

 conscripsit professor Bringius, natura ejus et indoles sic describuntur : 

 (dn vita gravis et constans fuit, novitates vanas prorsus detestatus, fide 

 et moribus antiquis ante omnia delectatus, in conversatione jucundus 



iisque prassertim, quibuscum familiaris vixit, admodum gratus» (ex 



Acrelio). 



Disciplinae, quibus secundum auctoritates et titulum praaesse debe- 

 bat Franckenius, erant botanice et anatomia, quibus tamen turn alii erant 

 fines quam nostro tempore. Auctoritatibus contra nullum ei impositum 

 est officium medicinam practicam docendi, quod munus alii viro tradi de- 

 bebat. Neque tamen dubium est, quin hoc quoque munus sustineret tem- 

 poribus non raris, quibus alius non erat idoneus praeceptor, praesertim 

 per annos 1640 — 1648, quibus totius institutionis meclicas onus ei soli 

 erat ferendum. — Etiam anno 1647 valetudo ejus infirma esse coepit. — 

 Hue accedit, quod duas disputationes de medicina practica edidit et 

 regris curandis operam dabat, quod etiam ab eo postulatum esse videtur. 



Quid anatomiam docendo effecerit, non satis notum est neque 

 mihi propositum est explicare. Observandum tamen eum reprehensum 

 esse ut anatomicum parum practicum, quae vituperatio vehementer mi- 

 nuitur, si respicimus opiniones vulgares ejus temporis, quo anthropotomia 

 erat novum quid et mauditum. Animadvertendum quoque conscripsisse 

 eum aliquot (septem circiter) disputationes anatomicas et ex discipulis 



