transdiictum mirificos Pliilosophovum progressus non adjuvit soliim, sed etiam cxci- 

 tavit, ac peperit, comperUim est omnibiis, qui litteras attigeriint, Tibique praesertim, 

 Vir doctissime. qui vere Ljaiceus es in abditis quibusque, atque intimis rerum na- 

 turaliiim causis pervidendis. Sed, cum nihil sit hiijus Academiae fama celebriiis, 

 nihil est tamen hactenus perviilgatum miuus, quam ejus primordia, et pars multo 

 maxima ejus historiae. Anni sunt non adeo multi cum coeptura est proferri aliqnid: 

 quinam Socii Academiae fuerint, et quo anno adlecti, coguitum est: nihil amplius 

 magnis conatibus, et quaereutium diligentia reperiri potuit. Eei tam illustris initia, 

 incrementorum gradus, vicissitudines, finis ipse omnes latet. Galilaei calamitates, 

 et infausta ipsi, multis invisa reperta Academiam totam in odium hominum addu- 

 xisse facile videantur: ueque satis nervorum in magno ilio, potentissimoque viro, 

 Francisco Barberino Cardinali ad eam tueudam, servandamque fuisse, qui, Triderico 

 Cassio mortuo, Princeps Academiae fuit. Haec de fato conjici possunt, quo fuit Aca- 

 demia perempta. Sed ego jam non conjecturas, verum ipsum Commentarium ad te 

 defero, quo res Lynceorum ab Academia instituta per triennium sine fuco, simpli- 

 citerque narrantur. Multa in hoc Libello sunt, non scitu modo digua, verum etiam 

 admiratione. Quis illud praecipue non miretur, quatuor Adolescentes, quomm princeps, 

 Auctor, et signifer XVIII non excedebat aunum aetatis, maximum cepisse consilium, 

 quod summi tum animi erat, tum ingeuii? In id scilicet conspirarunt, ei rei vires, 

 ingenium, opes. studia, vitam denique oranem addixerunt, ut teuebras, quae univer- 

 sam prope Pbilosophiam iis temporibus occupabant, virosque doctos misero, et per- 

 tinaci errore obvolvebant, quoad commentando posset fieri, atque experiundo, dispel- 

 lerent. Quam provinciam homines clarissimi, corroborata jam aetate, studiisque 

 trita, non modo contingere, sed ne cogitare quidem audebant, in eam puer ille 

 Caesius ingressus, incredibili quodam animi robore, atque constantia contentiones 

 omnes, terrores, minas, pericula, quae optimo post homines natos instituto, atque 

 coepto iuiquissime intendebantur, ita ciim tribus sociis subiit, ac pertulit, ut a 

 proposito nunquam ullo modo deflecteret. Sed haec, atque alia malo te quasi 

 coram legende intueri: ea dicam, quae te oportet de me cognoscere: extare hanc 

 historiam in Msto Codice Albanae Bibliothecae, in qua multa latent adhuc egre- 

 gia: ejusque scriptorem fuisse Johannem Ecldum , qui tum erat XXVI annos 

 natus, veneratque antea in Italiani, ut medicinam faceret, ex Urbe Daventria, 

 patria sua. Erat autem Eckius uuus ex tribus iis Adolescentibus, quos Caesio 

 in Academia instituenda socios fuisse dixi : doctissimumque hominem, ac rerum 

 Philosophicarum, Medicae artis, pluriumque linguarum peritissimum fuisse comperi. 

 Vidi enim in Albana Bibliotheca multa ejus iugenio elucubrata, et manu perscripta 

 volumina: nullum est fere litterarum genus, quod is non attigerit. Quae porro Eckii 

 scripta cum aliis Lynceorum compluribus collegit olim, atque possedit Cassianus a 

 Puteo Lynceus, qui vir, et ipse doctus, et in litteratis omnibus omnium gentium 

 observandis piane mirificus fuit, qualis in Gallia eadem aetate Peirescius numera- 

 batur. Illud etiam de Eckio, et ejus historia Lynceorum discere mihi jucundum fuit; 

 quod est in historia extremum tempus, eo vexatum tempore, oppugnatumque Roma 

 ipsiim aufugisse, Germaniam, aliasque louginquas regiones non sine scientiae com- 

 pendio peragrasse, ac post novenuium denique, Academia fundata jam, et fiorente, in 



