153 



ulrinque glabra, lobis conformibus apice fertilibus aut uno laterali pernuUato in laminam 

 fertilem semirotundam raaynam petiolatam rigiclam margine plus minus undulatam. Stipes 

 ellipticus aut teres, venis derurreniibus angulatus aut i eticulatus, continens fasciculos vasorum 

 teretes tenues subaequales sti-ato nigro duro nitido obtectos, in P. alcicorni tredecim (aut 

 quatuordecim si unus casu dividitur) in circulum periphericum, in P. biformi triginta et 

 octo in duos circulos, unum periphericnm alterum excentricum dispositos. Venae flabel- 

 latim exorientes venulisque couformibus utrinque elevatae costaeformes, in maculas subuide 

 longissimas anastomosanles, rcticulo venuLirum secundariarum interno in fronde sicca obscure in 

 macerata optime conspicuo. Sorus in P. grandi et in P. biformi crassus, in reiiquis speciebus 

 tenuior. Spornngia tomento densissimo e pilis tenuibus hyalinis septatis apice stellatim 

 partitis (in P. biformi coloratis) constituto mixfxi seu semisepelita, receptaculis longitudma- 

 libus linearibus elevatis crebcrrimis aflixa, parfuchyma interslitiale non obsidentia. Species 

 intratropicae, arboricolae et rupicolae, nulla americana, in Nova Holiandia extratropica quoque 

 obvenientes. 



Genus hoc singulare hucusque ad Aci ostichaceas numeraturj sed si rece tacula 

 elevata sporangifera e venulis incrassatis constituta respiciuntur, polius ad Grammitaceas refe- 

 rendum est. Diversitate frondium sterilium el fei tllium cum Drvnaria et Psygmio comparare 

 licet, in quibus quoque frondes steriles sessilcs basi cordatae, fertiles tamen stipitatae 

 magis divisae et evolutae sunt. Non obstat, quod in Drynaria ut plurimum et in Psygniio 

 rhizoma elongatum scandens, iu Plalycerio breve est, cum in posteriore quoque frondes 

 alternant et inde rhizoma repens saltem obliquum dici debet. Pili lomcntum sori efficientes 

 in parte inferiori filiformcs compressi seplali ct hyalini, apice in ramos octo steliatim hori- 

 zontaliter patentes acutos supra planos subtus convexos continuos in P. biformi fusco- 

 coloratos in reliquis speciebus quoque hyalinos divisi sunt; an hi pili juxta ideam clar. 

 Fee sporangiastra appellandi sunt , tempus docebit, saltem adnotari licet hosce pilos 

 paraphysibus . sic dictis Aci ostichi et Taenitidearum , quod cellulam terminalem attinet, 

 valde dissimiles esse. Pili in parte sterili frondis subtus obvenientes sunt tamquam squamae 

 stellato-divisae peltatim affixae considerandi. 



Nescio cur clar. Fee nomen genericum barbarum et antelinneanum selegit, illud 

 neotericorum ac undique receptum neglexit et inde leges Philosophi;ie botanicae non respexit, 

 Fee frondes steriles hujus generis cum stipula, fertiles cum folio, deinde steriles cum 

 squamis confert, sed persuasus sum has comparationes infelices esse. Dividit porro auctor 

 monographiae Acrostichacearum genus praesens in duas paragraphos, sed characteres illarum 

 indicare oblitus est. Utraque paragraphus per P. grande connectitur. 



l. P. ALCicoRNE Desv. in ann. soc- lin. par. VI. 213. Gaudich. in Freyc. voy. 307. 

 Presl tent. pterid. 2iO. t. 10. f. 12. — Acrostichum alcicorne Willm. in Uster. ann. XVIIL 

 61. Swartz syn. 12 et 196 (excK syn. Pluck. Schk. et Beauv.). Willd. spec. V. 111 (excl* 

 syn. Beauv. Pluck. et Schk.). Brown prod. 145. Spreng. syst. IV. 35 (excl. syn. A. Stemniaria 

 P. B.). Bhime enura. 103. Dict. d. scienc. nat. ed. Levrault, c. ic. (cxcl. syn. Palis. 

 Beauv. et fig. 4. 5). — Acrostichura bifurcatum Cav. prael. 1801. n, 581. — P. angustalum 



20 



