— 441 — 



Consequentia probatur, quia omnis forma adveniens enti in actu est accidens ex secimdo 

 De generatione, textu commenti quarti huius secundi; anima autem estt alis quia per 

 se advenit corpori, quod est in actu; ergo. 



Dubitatur quarto super illud verbum « physici » quia non videtur bene positum esse, 

 quia in definitione substantiae non ponitur accidens; sed physicus ponitur in defini- Ch. 49 recto 

 tione animae et anima est substantia; ergo. Brevior probatur, quia si loco « physici » 

 ponitur sua definitio, quae est esse principium motus et quietis; tunc in defini tione 

 animae ponitur accidens. Item ablata ista particula «physici» non minus erit perfecta et 

 completa ista definitio animae; ergo superflue ponitur. Consequentia patet; antecedens 

 probatur, quia dicunt quod ponitur « physici » ad differentiam artificialium, modo suf- 

 ficit prò distinctione corporum artificialiam « in potentia vitam habentis» et est definitio 

 completa; vera autem definitio non continet superfluum ut in octavo Metaphysicorum. 



Dubitatur quinto circa illam partem «organici» quia in definitione organici ponitur 

 quantitas, qualitas et situs, quae sunt accidentia quorum nullum debet poni in definitione 

 substantiae. Secundo anima est simplicior formis elementorum, cum magis accedat ad 

 divinimi; ergo debet habere subiectum simplicius quam elementa; quare non debet ha- 

 bere prò subiecto corpus organicum. Consequentia potest patere, quia nobilioris for- 

 mae nobilius est subieclum; quanto autem aliquid est simplicius, tanto nobilius est, 

 quia magis accedit ad illud quod est maxime simplex. Tertio illa particula non competit 

 omnibus quia aliquod (?) est animae (?) quod non est organum, quia non sunt-dissimilia 

 in partibus suis, sicut homogenea, sicut ossa et caro. Item et quarto velbabens «organici» 

 vel habens « in potentia vitam liabentis » superfluit, cum esse organicum sit in potentia 

 vitam habentis et e contra; organicum enim est illud quod potest exercere opera vitae. 



Dubitatur sexto et ultimo circa illam partem «in potentia vitam habentis». Videtur 

 quod non sit bene posita. Nam duplex est sensus istius propositionis, unus quem dat 

 Thomas et Aegidius, quod per corpus vivens in potentia intelligatur corpus quod est 

 in potentia ad ipsam animam prò quanto corpus est compositum ex materia et forma 

 corporeitatis, sive modo forma corporeitatis distinguatur realiter ab anima, sive non. 

 Secundus sensus est quod anima sit actus corporis prout corpus dicit compositum ex 

 anima et ipso corpore, quod quidem est in potentia ad operationem animae. Modo in 

 quocumque sensu accipiatur non est bene posita. Nam primus sensus non est ad men- 



tem Aristotelis ' . . Ch. 49 verso 



Unde si non intelligatur in secundo sensu, tunc stat argumentum 



Thomae contra hoc, quia idem vel detìniretur per se ipsum, quod est falsum. Consequen- 

 tia probatur. Kegula est Aristotelis in sexto Topicorum (') quod quando ponitur aliquis 

 terminus in aliqua definitione, si loco illius termini ponatur definitio erit clarior et 

 expressior, si ergo ponitur corpus animatum in definitione animae, snmatur definitio 

 corporis animati, scilicet compositum ex corpore et anima, et tunc patet consequentia. 



TJlterius si ponatur corpus animatum in definitione animae, oportet intelligere 

 illam partem « in potentia vitam habentis» ad opera vitae, sed tunc non conveniret de- 

 finitio omni contento sub definito. Probatur consequentia, quia non conveniret animae 

 nutritivae, quae semper est in actu secundo nutritionis et nunquam est in potentia 

 ad actum nutritionis. Satis. 



( L ) Topica - VI cap. 4, parag. 3. 

 Parte teeza — Vol. III. 0 — Sebie 2. a 56 



