— 443 — 



Ulrum sint plures formae substantiales in eodem composito. 



Ch. 56 verso 



Quinta opinio quae mihi probabilior videtur, et est authenticorum virorura scilicet Ch.62 verso 

 Thomae, Aegidii et Alberti hic in libro De anima, lioet contrarium videatur dicere 

 in teitio Coeli. Dicit haec opinio quod in uno composito non possunt esse plures formae 

 substantiales realiter distinctae sed unica tantum; eadem enim forma est per quam So- 

 crates, animai, corpus, mixtum, oculatus et huiusmodi; et prò hac duo tantum fundamenta 

 adducam, quid alia patebunt. Primum de ratione formae substantialis est dare esse 

 simpliciter, accidentalis vero per accidens, ut primo De generatione dicitur. Modo si 

 quaelibet forma substantialis dat esse simpliciter, tunc tale compositum habebit duo 

 esse simpliciter; quare non esset unum, sed duo. 



Alterum fundamentum est quod Aristoteles semper, ubi loquitur de hac materia, 

 dicit quod omne quod advenit enti in actu est accidens, quod pariter vel esset falsimi 

 vel limitatimi. Volendo ergo sustinere liane propositionem, quae mihi verior videtur; 

 restat solvere argumenta. 



Ad id quando dicitur: unde sumeretur numerositas praedicatorum, prò hoc notetis, 

 ut bene notat hic Albertus et Thomas, non inconvenit aliqua dispersa in diversis con- 

 cludi eminenter in uno perfectiori; est enim substantia sine corpore ut in abstractis, 

 et etiam corpus sine vivente , et vivens sine animali , et animai sine nomine. Ecce 

 quomodo ista sunt dispersa in diversis. Cimi quo tamen stat quod ista dicantur esse 

 collecta in uno, ut in nomine ratione suae perfectionis; esemplimi accommodatum dat 

 Albertus: in civitate sunt tribuni, praetor, et consul; praetor est perfectior tribuno, 

 et consul est prior praetore; quae tamen omnia sunt collecta in rege sive in principe; 

 potest enim ipse tacere omnia quae possunt ipsi de per se. Unde iste est ordo: quando 

 aliqua subordinante ad invicem, prius debet esse in posteriori eminenter, sicut trigo- 

 num in tetragono: anima intellectiva ex sui perfectione omnia quae sunt in aliis di- 

 spersa in se eminenter continet Illa. Quo stante faciliter dicitur ad illud argumentum: 

 dico quod est unica res materialiter , tamen plures virtualiter, a quo sumitur ista 

 numerositas praedicatorum. Ex enimieratione enim virtutum sensatarum in ipsa anima Ch. 63 recto 

 intellectiva sumuntur illa praedicata; quare patet quod ista numerositas sumitur a re 

 continente illas perfectiones eminenter, ut patet in exemplo Alberti de rege. Ad se- 

 cundum: quando dicebatur quod substantia separatili- a corpore et corpus a vivente , 

 et vivens ab animali in bis quae sunt dispersa, ergo ita debet esse in nomine; sed 

 in rei ventate, hoc potins arguit oppositum. Nam in imperfectis sunt dispersa, uniun- 

 tur tamen in homine propter perfectionem animae suae comprehendentem omnes gra- 

 dus imperfectos ex sui magna perfectione, sicut verbigratia rex continet omnes ma- 

 gistratus qui sunt dispersi in inferioribus; imo et Deus qui est perfectissimus omnium 

 continet eminenter omnes rerum perfectiones, et hoc est unum ex fundamentis Thomae. 



Ch. 64 recto 



Difficultas autem est respondere rationibus Scoti tenentis dari formas partiales 

 et formas mixti distinctas ab aliis. Ad primum si non remanet eadem forma, quae- 

 rebatur de generante illam formam ita nobilem , et de generante illa accidentia, et 

 idem effectus numero proveniret a distinctis specie. Hoc argumentum est fortissimum 



