— 448 — 



abscissa palpitat, et vidi caput sectum in decapitatis palpitare; et multi dicuut loqui, 

 qnod tamen negatur ab Aristotele. Quare autem non diu vivat anima diviso corpore non 

 est ex indivisibilitate animae sed ex sui perfectione; quia haec anima est maxime per- 

 fecta, ideo indiget partibus ad invicem unitis. 

 Ch 7 n re'to Recitavimus quatuor opiniones, quarum quartam tanquam magis peripateticam 



acceptavimus, quae certe est Commentatoris. Unusquisque tamen potest defendere suam 

 opinionem, sed non ut puto ad mentern Aristotelis; sed prò clariori intelligentia liuius 

 quaestionis oportet movere unum dubium, quia in solutione unius argumenti dictum 

 est quod prima definitio animae intelligitur de una anima totali et perfecta non de- 

 pendente. 



Modo hoc est dubium, quia per ea quae dieta sunt anima non tantum informattotum 

 sed unamquamque partem; si sic, ergo quaelibet pars est animata, ergo anima est ani- 

 mata. Quaero de anima unius partis vel est actus corporis, vel non. Si non, ergo non 

 est anima; si sic, ergo ponitur quod sit actus corporis; ergo sibi competit definitio animae 

 quae est actus corporis physici organici ;. quod tamen est falsum, quia illa pars non 

 est organica ut aliqua particula carnis. Si ergo sic sit, illa pars non habebit animam, 

 et sic anima non erit extensa sed indivisibilis. Ad hoc dicitur quod anima informat totum 

 corpus, et quamlibet partem, et quaelibet pars est animata: et (ad ea) quae dicis contra, 

 quia non est actus corporis, dico quod eadem quae primo informat totum, secundario 

 partem; et sic haec pars secundaria est animata per animam totum informantem. De- 

 finitio autem illa habet intelligi de eo quod primo informat et non secundario. Dices: 

 ista expositio est cavillosa, neque solvit dubitationes. Bene verum est quod anima primo 

 informat totum, sed accipit animam quae precise informat minimum carnis. Quaero de 

 illa: vel est anima vel non; si sic, cum anima sit actus corporis physice organici istud 

 minimum esset organi cum. Multi moderni, quorum caput est Petrus Mantuanus, concivis 

 meus, respondent quod quaelibet pars est animata, et quod in uno homine sunt infiniti 

 homines, quod quidem non consonat viribus (sic), et est contra Aristotelem supra in 

 textu commenti noni ubi dicit: «si oculus esset animai»; non ergo dicit, quod sit ani- 

 mal, sed loquitur dubitative « si sit »; et istud est contra Aristotelem in quinto De ani- 

 Ch. 73 verso malibus, ubi cum devenit ad hominem, docet eum esse constitutum ex carne et osso. 



Et si diceres Aristotelem loqui de uno animali, hoc nihil est. Verum oportet suam 

 rationem salvare, quia sumendo tale minimum ut est animatum vel non, dico quod 

 Aristoteles numquam diceret tale minimum esse animatum in actu , nec animai in 

 actu, quia definitiones dantur eorum quae sunt primo et per se et simpliciter et in 

 actu. Ideo illa definitio debet intelligi de anima per se in actu, et non potentia; quia 

 autem illae partes non proprie dicuntur animatae cum sint in toto in potentia; ideo 

 illa definitio non datur de illis. Sed adhuc instant isti, quia definitio explicat essen- 

 tiam definiti; si ergo partibus integralibus animae non competeret haec definitio, ergo 

 in definitioue animae poneret « primo et per se »; et cum hae conditiones sint acciden- 

 tales, et sic definitio animae esset data per additamentum scilicet per particulas «per 

 se, primo ». Hoc argomento Petrus Mantuanus concedit quod quaelibet pars animalis 

 est animai. Sed contra; quia similis (ratio) est contra eos, nam animai et unum animai 

 convertuntur quarto Metaphysicorum; sed per se hoc est animai, ergo unum animai tan- 

 tum: quare in uno non erunt infinita ammalia, ut tu concedis. Sed quia possent 



