— 467 — 



primis, et licet qualitates seeundae generentur ex primis, ex septimo Metaphysicorum, 

 textu conienti decimiquarti, non tamen sonus praesupponit omnes qualitates primas, 

 vel solum imam, vel saltem non omnes ; supponit enim humiditatem in aere. Ad ar- 

 gumenta dicitur; ad primnm de Aristotele quod ista praedicatio «sonus est motus» non 

 est formalis, sed est causalis, quia sonus causatili- a motu. Ad secundum, dico quod 

 est de numero perraanentium; sed quia est coniunctus motui, ideo non habet esse per- 

 manens, sed successivum; vel potest dici quod sonus est motus alterationis, scilicet illius 

 qualitatis quae est sonus. Ad aliud cum dicitur: «vel est prima vel secunda qualitas»; 

 dico quod est secunda qualitas: et cum dicitur: ergo generatur a primis, dico quod 

 non generatur ab omnibus primis, sed bene praesupponit aliquas primas, ut disposi- 

 tiones aeris: vel dicatur quod illud non est ve rum in sono, ut videtur dicere Averroes 

 in septimo Physicorum commento decimoquarto. Ad alterum, cum dicitur: omnis qualitas 

 secunda est permanens ; dico quod est verum, si non pendeat a motu sicut est sonus, 

 qui in esse et conservali dependet a motu. 



Utrum sonus percipiatur ab auditu. 



Altera quaestio est: utrum sonus percipiatur ab auditu, et quomodo; et videtur 

 quod non possit percipi, quia sensus exterior non move tur nisi ab eo quod actu est; 

 sonus autem non habet esse in actu nisi per instans, sicut et alia successiva. Si ergo 

 sonus sentitili*, tantum per instans sentitili - ; hoc autem videtur impossibile, quia in- 

 divisibile non potest sentiri, ex line De sensu et sensato. Ad liane quaestionem dicitur 

 quod istud argumentum potest fieri de motu quoad alios sensus, quia de motu non 

 est in actu nisi mutatimi esse. Dicitur tamen quod sicut motus potest movere sen- 

 sum, esto quod no:i sit in actu nisi per instans, ita ut sonus. Ad argumentum dico Ch. 98 recto 

 quod non plus requiritur movere sensum quam ad esse; ad esse autem soni non re- 

 quiritur nisi instans; ergo nec ad motorem sensuum. 



Ad alterum potest dici quod illud dictum Aristotelis in De sensu et sensato est 

 verum de indivisibili in magnitudine, non in tempore; illud tamen indivisibile quod 

 est in sono, licet sit indivisibile secundum tempus, est tamen divisibile secundum 

 magnitudinem; potest enim esse ita magnum, ut repleat liane totani scholam. 



Utrum motus anhelitus sit ex pectore vel pulmone. Ch. 102 verso 



Alia dubitarlo est circa hoc caput, utrum motus anhelitus sit ex pectore vel 

 jmlmone. De hoc enim Commentator commento octuagesimo tertio facit verba contra 

 Galenum; prò quo sciendum est quod Galenus voluit anhelitus motum esse volim- 

 tarium, et ratio sua erat quia possumus anhelare et non anhelare, magnificare et 

 diminuere anhelitum quando volumus. Item motus qui fit a nervo est voluntarius; 

 motus anhelitus fit a nervo, ergo. Anteriorem supponimus tanquam claram; brevior 

 probatur. Si enim incidatur nervus rediens a cerebro ad pectus, tunc statim cessat 

 anhelitus : ex quibus concludit quod si iste motus est voluntarius, cum pulmo de se 

 non sentiat, quod iste motus non erit nisi a pectore. 



In oppositum est sententia Averrois hic et in secundo Colligeti capite decimo- 

 nono, quia dum dormimus anhelamus. Item motus anhelitus proportionatur motui pulsus; 



