— 471 — 



sensus autem est virtlis materialis, ergo non potest sentire suam operationem. As- 

 sumptum probatur ibi, quia nihil potest se ipsum movere; virtus autem materialis, 

 si intelligeret se, moveret se ipsam. In rei ventate auctoritas magna est, sed ratio 

 non videtur bona, quare ipsi habent concedere in motu locali quod idem potest se 

 movere, et ita hoc potest esse in sensu, et etiam ego non intelligo quid sit reflectere 

 se super se. Ego dicam quod idem potest agere in se secundurn diversas rationes. 



Post hos sequitur Joannes de Janduno hic in quaestione propria, qui credit se 

 demonstrare in hoc; et ratio sua est, quia si sensus cognosceret suam operationem, cti. 120 recto 

 tunc idem esset in ali quo subiecto secundurn esse reale et spirituale, quia sensus realiter 

 habet sensationem et cognoscit eam ipse sensus. Sed contra, dato hoc, intellectus non 

 posset intelligere suam intellectionem, quia habet eam et realiter et spiritualiter, quia 

 eam cognoscit; et hoc non est impossibile, quia in oculo est qualitas, tamen in eo reci- 

 pitur species quanti, et etiam non inconvenit hoc, cura tale esse reale est esse spirituale; 

 et in proposito de hoc non habeo aliquam rationem. Credo tamen considerationem 

 imam esse propter auctoritatem tantorum virorum; probabiliter tamen potest dici quod 

 ratio latinorum est vera, et forte volunt dicere, quod nulla virtus materialis supra 

 se reflectitur, idest non cognoscit se primo, et istam rationem videtur ponere Ale- 

 xander in Paraphrasi ista, capite 26, ubi tractatur de intellectu in actu ; et hoc 

 bene verum est quia hoc est difficillimum ipsi intellectui, ergo multo magis virtuti 

 materiali, et ratio quia species repraesentat illud obiectum cuius est species; sed quod 

 repraesentat se et suum obiectum, hoc arguit magnam spiritualitatem, et quia virtus 

 materialis non est multimi spiritualis, ideo non potest se cognoscere per speciem obiecti 

 quod recipit. Unde Deus qui est maxime spiritualis se ipsum per se solum perfectissime 

 cognoscit, nec per species alienasi sed sensus eo quia est minime spiritualis et multimi 

 imperfectus, ideo non potest se ipsum cognoscere, quae ratio videtur mihi probabilis; 

 illa Alexandri non videtur bona, quia Aristoteles eam solvit in textu centesimotrige- 

 simo octavo, et ratio Averrois nibil valet neque illa Joannis. 



Ad argumenta dico quod Themistius se ipsum retractat infra, commento octavo. 



Ad secundurn dico quod illud est per figurami sinechdochen, in qua sumitur pars eh. 120 verso 

 prò toto; anima enim sensitiva cognoscit se ipsam, quare per imam partem cognoscit 

 etiam aliam partem et per sensum comm imeni exteriores. Ad aliud nego similitudinem, 

 quia intellectus potest hoc facere quia est maxime spiritualis, quod non est in sensu. 

 . Ad ultimum, dico quod est devenire ad intellectum qui per se, et suam operationem 

 cognoscit propter sui immaterialitatem. 



Restat modo videre quia Philosophus dixit quod, si sensus communis cognoscit 

 contraria, ergo patitur simul a contrariis. Aristoteles dicit quod sensus communis est 

 unus . subiecto, non forma; quae responsio videtur accedere ad dubium motum, ut 

 patet, quia arguit quod contraria erunt in eodem, et ipse dicit quod est unus secun- 

 durn obiectum (?) et ita non respondet. 



Alexander, Themistius et omnes dicunt ad hoc; et dicit Themistius quod sentiens 

 album et nigrum non est album et nigrum, et breviter dicunt quod secundurn esse 

 spiritualem non habet veritatem, licet secundurn esse reale; et cum dicitur causae sunt 

 contrariae, ergo erfectus sui sunt contrarii; dico quod est verum in actione univoca, et 

 haee est responsio Averrois in quarto Metaphysicorum: species autem et obiectum sunt 



