— 474 — 



prius se ipsam intellexerit, quare et idem de intellectu dice tur. Si dicas quod cogitativa 

 intelligitur ab intellectu per speciem aliarum rerum, pari modo dicam quod intel- 

 lectus intelligit se per speciem aliorum, et sic non sequitur quod, etsi intellectus 

 sit materialis, quod non omnia intelligat. Et si dicas quod idem ageret in se ipsum, 

 respondetur quod hoc non inconvenit in actione aequivoca, ut concedit Scotus; quando 

 autem intellectus se ipsum intelligit est actio aequivoca. Item experientia docet 

 quod homo potest se ipsum in speculo videre, ergo idem recipit speciem sui. Sed ad 

 hoc potest dici quod tu deciperis, quia credis quod quando oculus videt se, idem sit 

 recipiens et receptum, sed non est verum, et recipiens est potentia visiva, et rece- 

 ptum est color, et idem non sunt eiusdem speciei. Ad id quod dicitur de Scoto, commu- 

 niter dicitur quod est contra Aristotelem in septimo et octavo Physicorum, sed contra 

 adhuc instatur, quia idem amat se, et amare praesupponit cognoscere. 



Ch. 127 recto Item equus amat suos filios, qui sunt eiusdem speciei cum eo ; sed dices quod 



equus scit tantum figuram et colorerà, contra in fine secuudi huius dicitur quod homo 

 sentit se sentire; modo si sentio me sentire hoc non potest esse nisi reflectam me 

 super me, scilicet quod ego me cognoscam, sed ego sum virfcus materialis, ergo virtus 

 materialis potest se cognoscere. 



Ad hoc respondetur quod non est per idem, quia cognoscens est sensus eommunis, 

 quod autem cognoscitur est sensus exterior, nec idem est ex toto, unde sensus commu- 

 nis non sentit se sentire. Et ita alias solvi hoc argumentum. 



Sed hic sermo non videtur verus, quia Themistius in secundo De anima videtur 

 dicere quod sensus sentiat suam operationem. Ad illud quod dicebatur de Scoto 

 quod est contra Aristotelem, de hoc Deus scit veritatem. Unde per accidens potest 

 aliquid movere se, et reflexe intelligit se. Quare videtur quod ista propositio, omne reci- 

 piens etc. sit vera in actione reali, sed in spirituali est dubia, et ideo videtur quod 

 ratio Philosophi sit vix persuasiva, et non transcendat rationem probabilem. Quantum sit 

 de secunda parte suae propositionis, scilicet omne etc. secundum substantiam, primo 

 dicemus de receptione reali, et primo dico quod receptio alicuius entis realis 

 habeat aliquid reale, et alterius generis ab eo; ut materia prima si debet recipere 

 qualitatem, oportet ut prius habeat quantitatem, sed hoc est secundum diversa genera, 

 et aliquando recipiens habet aliquid de recepto secundum idem genus, imo non potest 

 recipere illud nisi habeat aliquid ex ilio. Verbigratia si materia debet recipere qua- 

 litates secundas, oportet quod prius habeat primas, sed tamen sunt eiusdem generis 

 proximi; sed loqnendo de his quae sunt in eodem genere proximo, semper recipiens 

 debet habere qualitatem oppositam, ut si materia debet recipere caliditatem, oportet 

 ut prius habeat frigiditatem. Sed loquendo de his quae sunt eiusdem speciei, dico 



Ch. 127 verso quod in qualitatibus intensibilibus et remissibilibus, recipiens debet carere specie 

 eius quod recipitur non absolute, sed solum sub ilio gradii; verbigratia si materia 

 debet recipere caliditatem ut octo, debet carere solum hoc gradu caliditatis quae est 

 ut octo, et non aliis, imo est necessarium ut habeat caliditatem sub alio gradu magis 

 remisso. Et de hoc sunt duae opiniones. Aliqui ut Scotistae et multi Thoraistarum 

 tenent quod accidentia, solo numero differentia, possunt esse in eodem. Alii tenent quod 

 non, nec naturaliter nec per potentiam divinam quamvis putem istos non esse mul- 

 timi discordes et hoc quoad esse reale; sed tota dilficultas est de esse spirituali; prò 



