— 485 — 



Ad argumentum: quomodo se ipsam intelligit, et secundum eam partem non est 

 in materia, et cum dicitur quod cognoscit universalia, dicit Alexander quod cognoscit 

 universale comparando unam rem alteri, sed non fit hoc per virtutem immaterialem, 

 sed per materialem. Cum dicis quod Deum intelligit, dicit quod Deum anima non 

 cognoscit nisi caecutiendo ex eo quod non intelligit nisi per phantasmata, et hoc non arguit 

 eam esse immaterialem; imo opponitur ex eo quod non bene cognoscit, et similiter 

 dico quod non intelligit infinitum nisi caecutiendo et confuse, prò quanto aliquid 

 de infinito percipit; et cum dicis: implicat esse materialem et intelligere, dico quod 

 intellectus indiget abstractione, sed non omnimoda, quia per phantasmata intelligit; 

 imo arguit nostrani sententiam, quod, cum per phantasmata intelligat, partim sit abstra- 

 ctus, et partim non, non ex toto. 



Ad secundam rationem respondetur: non omnimode abstrahitur a corpore, quia eget 

 eo ut phantasmate, et argumentum non coucludit nisi quod, secundum eas partes per 

 quas anima intelligit, non sit materialis, sed a materia abstracta, non tota anima. 

 Et cum dicis: corpori repugnat, dico quod hoc est per accidens, unde et canis se per 

 accidens interimit aliquando, et ita quod corpori repugnat, hoc est per accidens et per Ch. 138 recto 

 illam partem quae abstracta est. Quod autem dicis quod libera est, respondeo: ut est 

 a corpore abstracta libera est, ut vero est in materia, serva est. Ad tertium cum dicitur: 

 apprehendit (desiderare) se esse in infinitum, dicitur quod, ex eo in infinitum durare, cum 

 hoc esse non possit, arguit eius imperfectionem et materialitatem: apparet' quod im- 

 possibile est esse. Ad aliam cum dicis quod implicat, dico quod non implicat, quoniam, 

 quoad illam partem quae intelligit, abstracta est. 



Ad rationes theologorum dicitur: ad primam quae est quarta in ordine, cum dicis: 

 si anima est felix et cognoscit se non futuram, ergo non est felix, dicitur quod oble- 

 ctatur anima et contentatur in eo, quia cognoscit se habere illud quod est ei possibile. 

 Est autem impossibile eam semper durare sicut in simili, cum (sit?) secunda intelligentia, 

 intelligit: primum vel cognoscit se vel non; non est dicendum quod non; si se intel- 

 ligit et intelligit se non esse ita perfectam sicut est prima, ergo esset invida. Unde 

 intelligentia secunda est felix et cognoscit se habere id quod possibile est ei. Textus 

 autem Aristotelis est contra te; dicit enim illud esse nobis in modico tempore, non 

 autem dicit semper. 



Ad quintum dico quod est contra te tacere animam immortalem et ponere eam 

 in corpore mortali, et dico quod Deus ponit malos reges qui hunc mundum guber- 

 nant, alios autem non cognoscit, quia quasi per accidens sunt, sicut magnus rex cogno- 

 scit tantum primitates et proceres qui sunt in regno, alios vero multos non cognoscit. 



Ad sextum argumentum, scilicet quod nullum animai esset infelicius homine, 

 nego hoc, imo aliquod animai non cognoscens se est infelicius homine. Vel dico quod, 

 licet anima cognoscat se morituram quando est felix, non tamen propter hoc restat 

 quod non sit felix, quia contentatur eo quod est possibile ei habere; est autem impos- 

 sibile eam semper permanere, Cum vero dicis quod prò hac parte quod anima est Ch. 138 verso 

 aeterna sunt viri optimi, prò altera vero parte impii, respondeo quod illud est per 

 accidens; imo multi docti istud concedunt, ut Alexander et alii; imo isti sunt magis 

 docti et virtuosi, quam qui ponebant esse eam immortalem; nam si quid boni fecerunt. 

 propter proemium fecerunt, scilicet venturum; qui vero ponunt eam mortalem non 



•- 



