— 518 — 



extensum et divisibile. Sed dicunt quod illa anterior currens per ora philosòphorum 

 debet intelligi secundum capacitatem; sic dico ergo ego in proposito, quod non oportet 

 ut species substantiae recipiatur cum quantitate, licet recipiatur in virtute mate- 

 riali et extensa, et ad illam propositionem omne receptum etc secundum 



capacitatem. Quare. 



Utrum tactus sit nobilior visu. 



Circa textum et commentimi 34 m cadunt aliquae difficultates. Prima est quia videtur 

 contradictio in dictis Philosophi Ine, et in principio Metaphysicorum. Similiter et in 

 De sensu et sensato, quum hic dicit quod habemus perfectissimum tactum, in prooe- 

 Ch. 224 verso mio Metaphysicorum dicit quod perfectior est in nobis sensus visus quia plus (sic) nobis 

 differentias ostendit, ideo ipsum valde diligimus quia et subcoelestia et ipsa cor- 

 pora coelestia nobis ostendit, quod non sic est de aliquo alio sensu. Ideo talis sensus 

 est valde perfectus. 



Item in De sensu et sensato dicit Aristoteles quod sensus auditus est valde 

 perfectus quia est sensus disciplinae; per auditum enim percipimus verba praeceptoris, 

 quorum signis (?) explicitis a doctore fimas scientes, et ita in uno loco videtur dicere 

 Aristoteles visum esse in nobis perfectiorem tactu, in alio vero loco ipsum auditum: 

 hic autem dicit tactum esse perfectissimum in nobis, quare expressa apparet contra- 

 dictio. Dicatur quod verum est quod visus est perfectior quantum ad id quod facit 

 cognoscere, quia multa plura et perfectiora cognoseimus per visum quam per tactum; 

 per accidens tamen tactus perfectior est ipso visu, scilicet ratione suae complexionis, 

 tum quia est fundamentum omnium aliorum sensuum, tam interiorum quam exte- 

 riorum; pari ratione dicatur de auditu, quod scilicet auditus est perfectior quantum 

 ad id quod facit nos cognoscere, tactus vero ratione complexionis. 



Utrum guslus sit perfectior olfaclu vel e contra. 



Tertia dubitatio est quam hic movet Themistius: quia quod dicitur ab Aristotele 

 videtur falsum, scilicet quocl nomina odorum transferantur ab ipsis (aliis?) sensibilibus, 

 quia gustus est in nobis (magis) manifestus, seu maior olfactu ; modo hoc, ut dicit The- 

 mistius, videtur falsum, scilicet quod gustus in nobis sit perfectior, quia gustus videtur 

 esse aeque perfectus sicut olfactus, quod probat Themistius. assumendo rationem Phi- 

 losophi, qua ipse ostendit quod olfactus sit in nobis imperfectissimus. Balio Philosophi 

 fuit, quia non olfacimus nisi cum laetitia aut tristizia, ergo iste sensus est in nobis 

 valde imperfectus. Modo dicit Themistius eodern modo arguo de gustu, quia quae 

 Ch. 225 verso equidem gustamus, gustamus cum laetitia aut tiistitia, quia sapores sunt dulces aut 

 amari, aut ex illis commixti; si dulces, apprehenderaus a gustu cum laetitia, si ama- 

 ros cum tristitia: sic etiam est de mediis secundum quod magis appropinquantur 

 dulci aut amaro; ergo si ratio quare in nobis sit imperfectus olfactus, est quia non 

 olfacimus nisi cum laetitia aut tristitia, eadem ratione concludam gustum esse in nobis 

 ita imperfectum sicut olfactum. Ad liane dubitationem, non pvaeferens me Themistio, 

 credo quod posset sic redici. Notamus, dixi «credo» dubiose loquendo et non assertive, 

 quia responsionem quam dabo, non dabo per modum determinantis, quia si Themistius 



