— 533 — 



SUPPLEMENTA QUAEUMDAM QUAESTIONUM 

 QUAE PEIUS IMPERFECTE TRADITAE SUNT. 



Utrum nobilitas scientiae sumatur a nobilitate subiecti vel a certitudine demon- Ch. 248 recto 

 strationis. 



Circa quaestionern illam primi De anima, numquid nobilitas scientiae sumatur 

 a subiecti nobilitate, vel a certitudine demonstrationis, et praecipue contra rationem 

 quae tenet quod a nobilitate subiecti sumatur nobilitas scientiae; circa quam ra- 

 tionem dubitatur, quia haec responsio non videtur vera, nam magis videtur quod 

 perfectio scientiae est sumenda a certitudine quam a nobilitate subiecti. 



Eatio satis evidens est, quia cum certitudo sit qualitas, et se babeat ut forma, 

 subiectum vero ut materia; modo forma est perfectior materia; ideo, cum perfectio 

 certitudinis sit ut forma, perfectio vero subiecti ut materia, altior et nobilior erit 

 perfectio certitudinis, quam subiecti, (et) sequeretur quod scientiae, quae sunt de eodem 

 subiecto essent aequaliter perfectae, quod est falsum; quia si una scientia conside- 

 raret Deum in quantum est intelligens, et alia in quantum est primus motor, valde 

 perfectior est scientia quae consideret Deum in quantum est intelligens, quam illa 

 quae consideret Deum in quantum est primus motor. Contraria videtur nota, quia 

 istae duae scientiae considerant de eodem obiecto , ergo sunt eiusdem perfectionis, 

 cum perfectio scientiae attendenda sit penes perfeotionem in subiectis. Tertio arguitur: 

 data illa positione, sequeretur, quod scientia quae esset de subiecto infinitae per- 

 fectionis, illa scientia esset infinita, contraria tenet quod si subiectum est ali- 

 quantisper perfectum, scientia est aliquantisper perfecta, et (si) subiectum sit in du- 

 plo perfectius , scientia erit in duplo perfectior et ita procedendo; ergo si subiectum 

 sit infinitae perfectionis, scientia illius erit infinite perfecta; sed contra est falsum 

 quia Metapbysica et Theologia quae considerant de Dee sint infinitae, quia cum tales 

 scientiae sint qualitates in nostro intellectu, qui est actu finitus, non possnnt esse 

 infinitae, aliter finitima actu reciperet actu infinitum; tamen quia soli Deo conceditur eh. 248 verso 

 infinitas perfectionis, sustinendo Thomam, dicitur vel primnm: cum dicis quod nobi- 

 litas sit a certitudine demonstrationis nego, et cum probas quia certitudo se habet ut 

 forma, cum sit qualitas, perfectio vero obiecti ut materia; modo forma est nobilior 

 materia; dico quod illa propositio: torma est nobilior materia, intelligenda est in eodem 

 genere; itaque si aliquo duo sint eiusdem generis quorum unum se habeat ut for- 

 ma, alterum vero ut materia; illud quod se babet ut forma est nobilius eo quod se ha- 

 bet ut materia, sed si sunt diversorum generum, (dico) quia, ut dictum est s obiectum se 

 babet ut substantiale, et certitudo ut accidentale. Ad argumentum, cum dicis: sequeretur 

 quod scientiae quae essent de eodem subiecto essent aequaliter perfectae; dicas quod illa 

 propositio: perfectio scientiae attenditur penes subiectum, habent intelligere de subiecto 

 formali. Ad argumentum ergo non inconvenit id quod deducitur si illae scientiae sint 

 de eodem subiecto formali et eodem modo considerato , sed non sunt duae scientiae 

 quae eodem modo considerant Deum; nam una scientia est, quae considerat Deum 



