— 534 — 



in quantum est intelligens, alia vero quatenus prirnus motor. Prima consideratio est 

 valde perfectior, quia Deus ut intelligens habet rationem perfectiorem quam ut pri- 

 mus motor. Ad tertium, si teneamus non esse aliquid infinitum in actu, tunc fal- 

 sum esset quod scientia Dei esset infinita, et sic fàciliter solveretur argumentum; 

 sed quia fides catholica tenet Deum esse infiniti (sic), ideo oportet respondere ad ar- 

 gumentum, quod est valde difficile. Ideo isti negant similitudinem ut primum in 

 quaestione principali, quia dicunt quod licet Deus sit infinitus tamen finite compre- 

 henditur, ergo. Ad quod aliqui dicunt negando consequentiam. Ad probationem, dicunt 

 ad anteriorem negando eam, quia secundum quod isti dicunt, non oportet probatio- 

 recto nem scientiae adaequari prascise perfectioni obiecti, et ita falsum est quod assumebatur, 

 quod si obiectum sit perfecticnis ut duo, quod scientia illius sit perfectionis ut duo, 

 et sic de aliis, quare non sequitur: obiectum est infinitae perfectionis, ergo scientia illius 

 est infinita. Ratio et fundamentum huius opinionis est quia intelligens non potest perfecte 

 intelligere Deum, neque est capax infinitatis Dei, et sic neque scientia Dei est infinita. 



Utrum anima sii immortalis secundum Aristotelem. 



Circa commentum duodecimum dubitatur et moveo quaestionem quam etiam 

 tetigi in quaestione mea de immortalitate animae, quia tenent Thomas et Commentator, 

 quod secundum Aristotelem anima intellectiva sit immortalis, licet cliversificetur in 

 eorum positione. Tunc arguo, sic abiiciendo animam esse immortalem secundum Ari- 

 stotelem. Si intelligere estphantasia aut non sin e phanlasia, ipsa anima est inseparabiiis 

 a materia, sed intelligere non est sine pliantasia ergo anima non est separabilis a cor- 

 pore. Eatio est conditionalis cum positione accidentis, qualiter argumentum valet de 

 forma. Prima propositio est Aristotelis in textu 12°, secunda etiam est Aristotelis, 

 quod apparet per ipsum, ubique locorum ubi loquitur de ipso intelligere, et in tertio 

 De anima, quod intelligere non potest esse sine pliantasia, quia necesse est intelligentem 

 phantasmata speculari: hoc idem habetis ab ipso Philosopho in quinto De sensu et sen- 

 sato, et in primo Posteriorum et in infinitis locis, nec prohibemur quod in breviori 

 propositione non acceperim illa duo, sed solum illud ultimum « anima non est sine 

 phanta^ia», quia idem est ac si adeo illa accipiam, cum ab una parte disiunctiye dà 

 Ch. 250 verso totum valeat argumentum; quare sequitur quod anima sit mortalis. Sed dices quod 

 illa absolute est falsa, quia solum est verum de ipso intelligere animae nostrae prò hoc 

 saeculo, non autem prò alio statu; vel secundum Averroem, solum habet veritatem 

 illam brevior de intelligere animae nostrae secundum quod anima est naturalis for- 

 ma, non autem secundum quod se intelligit, quia in ista intellectione non incliget 

 phantasmate. Sic ergo illa secundum Thomam est vera in hoc statu, non autem 

 in alio in quo nostrum intelligere est sine phantasia; secundum vero Averroem 

 est vera secundum quod nobis est forma, non autem secundum quod se intel- 

 ligit. Sed contra, quum ista dieta Thomae et Averrois praesupponunt animam esse 

 immortalem, sed hoc est quod inquiritur, utrum, scilicet, sit immortalis et utrum 

 habeat aliquam talem operationem. Sed dices, ut dicit Thomas, quod oportet primo 

 probare utrum anima sit immortalis et abstracta , deinde probare utrum habeat 

 operationem propriam. Sed dico: si ita est , quod somniavit Aristoteles in textu 12°, 



