—  403  — 
lege  Dei  usqne  ad  mortem  decertaverat,  in  eo  ipso  monte  requiesceret,  ubi  lex  divinitus 
data  erat.  Per  haec  loca  formidabiles  esse  solent,  Arabum  incursus,  sitis,  fames,  labor,  sed 
nihil  fere  periculosius  errore  viae,  nullis  indiciis  ad  rectum  referentibus.  Ideo  vigilanter 
care  ne  ulla  te  necessitas  seiungat  a  sociis.  Jam  tandem  in  Aegyptum  laborioso  et  anci- 
piti calle  perventum  est.  Ibi  ergo  supra  Nilum  videbis  Babylonem  novam  Cambysis  opus  440 
et  Carras  aegyptias  frequentissimam  urbem  et  immensam,  quae  Babylonem  veterem  trans 
Euphratem  et  Carras  assjrias  repraesentant.  Spectabis  insignem  Asiae  atque  Africae  li- 
mitem,  adversum  Tanai,  flumen  ingens,  stupendumque,  de  quo  et  philosoplii  et  poetae  et 
cosmographi  multa  sunt  opinati,  Aristoteles  vero  libro  integro  disseruit,  ilumen,  et  aestivi 
mirabUis  incrementi,  et  inundationis  uberrimae,  et  infiniti  alvei,  et  fontis  incogniti,  cuius  cer-  445 
titudinem,  et  Aegyptiorum  et  Persarum  et  Macedonum  reges,  ad  postremum  romani  quoque 
imperatores,  sed  frustra  omnes  quaesiere.  Fons  hactenus  ignoratus  manet,  opiniones,  atque 
inquisitiones  hominum,  et  historiae  de  hoc  scriptae  multa  legentibus  notae  sunt.  Clarum 
quiddam  et  relatu  dignum,  quod  ab  illustribus  viris  accepimus,  locus  bic  exigit.  Ferunt 
fontem  esse  perlucidum  illic  ubi  ab  Herodis  rabie  Christum  occultabant,  quem  puer  om-  450 
nipotens  e  ten'a  arida  in  refrigerium  anxiae  matris  eduxerit.  Ex  ilio  cbristianos  iucundis- 
sime  bibere,  saracenis  absintHo  amariorera  esse,  ita  ut  degustare  illum  vel  summis  labìis 
poena  sit,  nostrosque  inde  tam  cupide  haurientes  ceu  monstrum  aliquod  admii-entur.  Nec 
sane  magnum  fuit  illi  qui  fontem  fecit,  eidem  quoque  quas  voluit  leges  dare,  et  prò  va- 
rietate  bibentium  fidai,  varium  saporem  aquis  immittere.  Nil  iam  restat  memorabile  quod  455 
quidem  non  meminerim,  praeter  Alexandriam,  Alexandri  opus,  Alexandri  nomen,  Alexandi'i 
bustum.  Ad  quod  Julius  Caesar,  post  thessalicum  diem,  mortemque  Pompei,  cum  Alexan- 
driam venisset,  ambiguo  turbati  vulgi  murmm-e  permotus,  per  speciem  religionis  descen- 
disse  legitur.  Et  Augustus  Caesar,  post  victoriam  actiacam,  Antoniumque  devictum  et 
coactum  mori,  eodem  veniens,  Alexandri  corpus  reverenter  aspexit.  Cumque  ex  eo  quaere-  460 
retur,  an  et  Ptolemaeum  vellet  aspicere,  elegantissime  regem  ait  se  videre  velie  non 
mortuos.  Cui  dicto  illa  proculdubio  sententia  inest,  virtute  animi  et  rerum  gloria,  non 
regno,  non  sceptro,  non  diademate  regem  fieri.  Hoc  tu  dictum  eatenus  inflectes,  ut  sanctos 
cupias  spectare,  non  mortuos.  Quia  tamen  vetustas  et  fama  clarorum  homiuum,  non  sine 
quibusdam  facibus  animos  tangunt,  poteris  et  hoc  bustum,  si  nondum  senio  cesseritspec-  465 
tare,  nec  minus  umam  quae  Pompei  cinerum  ostenditur.  Illum  enim  graeci,  hunc  romani 
scriptores  magnum  vocant.  Galli  autem  hoc  cognomen  ad  suum  Carolum  transtulere.  Illos 
duos  habet  una  urbs,  quorum  alterum  arctos,  alterum  miserat  occidens,  illum  Pelle,  hunc 
Roma.  Yidebis  ubi  iniquo  marte  praeventus  et  cii'cumventus,  illa  magnalia,  et  vii  credi- 
bilia  gessit  Caesar.  Yidebis  Pharum,  unde  hoc  pliari  nomen  per  alias  teiTas  usquequaque  470 
difFusum  est.  Spectabis  multifidas  Nili  fauces,  ubi  fortuna  popuK  romani  truncum  sui 
ducis,  et  lacerum  cadaver,  abscisumque  trunco  caput  flens  victor  aspexit,  sic  cum  genero 
partitus  orbem,  ut  illum  Mlus,  Tibris  hunc  abluat.  0  fortunae  fldes,  o  rerum  finis  hu- 
manarum.  Certe  ut  es  ingenio  promptus  ac  docilis,  tantis  ac  talibus  magistris,  quantum 
prosperis  sit  fidendum  disces  perpetuoque  memineris.  Sed  iam  satis  itum,  satis  est  scriptum,  475 
hactenus  tu  remis  ac  pedibus  maria  et  ten-as,  ego  hanc  papyrum  calamo  properante  sul- 
caverim,  et  an  adhuc  tu  fessus  sis  eundo  certe  ego  iam  scribendo  fatigatus   sum,  coque 
magis,  quo  celerius  incessi.  Quod  enim  iter  tu  tribus  forte  vix  mensibus,  hoc  ego  triduo 
consummavi.  Hic  utrique  igitur  viae  modus  sit.  Tibi  domi,  mihi  ad  mea  studia  redeundum, 
quod  ego  confestim  fecero,  tibi  vero  plusculum  negotii  superest  peragendum  Christi  ope  480 
feliciter.  His  spectaculis,  et  hoc  duce  doctior  nobis  ac  sanctior  remeabis. 
