34 



ni(B Sanctorum Insulce indigenas, vitse sanctitudine, literarum optimarum 

 fama, rerum praeclare in bellis in Pace gestarum, quondam ubiqne domi 

 forisque claros. 



Quod ejusmodi gesta aliquot, testibus exceptione majoribus pro- 

 bata, ex officina Typographica non hactenus palam prodierint in con- 

 spectum Gentium, prohibuerunt maxime penuria pecuniarum (quod 

 etiam Tu merito de hiis edendis conquireris) quse merces esset Typogra- 

 phorum. Duo parabam voluminajustse molis. Alterum Scoto-Caledonica 

 Comix deplumanda ab avibus Orhis, inscriptum. Alterum, equalis aut ma- 

 joris molis priore, quod etpluris facio, quodprius prseferthanc epigraphen: 

 Commentarii etBefensio Mstoriarum VenerahiUsBed(;e,Aja.g[.o-^di-Kom.%A.ii- 

 tiqui contra novos Anglo-Saxones haereticos aliquot, et alios bona fide er- 

 rantes Catholicos domesticos exterosque, cum multis nuper Scoto-Albanis 

 Dempstero, Camerario, Hectore Boeto, ejusque epitomaste Leslseo, Joanne 

 Majore, Euchanano, sociisque, Historias Veneralilis indigne tractanti- 

 bus, torquentibus, et varia arte mala corrumpentibus. In priore Yolu- 

 mine, per quinque libros distribute, non solum ex institute, et metbodice 

 pseudo-historias, Komenclaturas etc., Scotalbanorum refute claris ar- 

 gumentis, sed insaper haec sub oculis cujusvis lectoris non cseci propono 

 demonstroque in primis, per prima Christianorum ssecula N'ovem exacta, 

 et ulterius, nuUam sub sole regionem nisi Iliberniam nostram, nomine, 

 (proprio aut communi) Scotia notatam fuisse, ab ullis eorundem ssecu- 

 lorum authoribus, domestieis aut externis, sen Christianis sen Etbnicis. 

 Deinde, primum non nisi post ilia tempera, aut fortassis etiam post 

 exordia sseculi undecimi,^' coepisse nomen Scotia (quod semper ante et 

 ubique terrarum erat proprium ac synonymum cum Ibernia nostra), sen- 

 eimque fieri commune vocabulum duabus regionibus Ibernise nostrae, et 

 Albanise seu Caledonise : quo nomine Albanise sen Caledonise vel Regni 

 Scotorum Britanniae, non notabatur illis sseclis nisi terrarum Tractus 

 ille vel Plaga omnis, quae ad Aquilonarem ripam fluminum Alcluit seu 

 Cluddae, et Guidi seu Forthe3e,f (hodie decurrentiumjuxta urbes Glasco 

 et Edinburgum) jacet, porrectaque versus Septentrionalia ad usque Oce- 

 anum Deucaledonicum. Prseterea, nomen Scotia commune daobus Eeg- 

 nis illis, durasse in sua communitate apud authores tam domi quam 

 foris, ad usque Christianorum saeculum saltern 14 vel 15, et ulterius. 



Ad hsec, primam omnium ab orbe condito, Coloniam Scotorum 



* Ussher agrees with White. Brit. Ec. Antiqq. cap. 16, Works, vol. vi., p. 280 ; 

 and so the Scotch writer, Pinkerton, Enquiry, vol. ii., p. 223. Marianxis Scotus, 

 an Irishman, towards the close of the eleventh century, calls Malcolm, at 1034, Donnehad, 

 at 1040, and Mac Bethad, at 1050, Rex Scotice. (Pertz, Monumenta Germ. Hist. 

 Scriptor., torn, v., pp. 555, 557, 558.) From which we may conclude that this appli- 

 cation of the term had already come into general acceptation ; a process, probably, 

 requiring the greater part of a century. The poem on the battle of Brunanburg in the 

 Saxon Chronicle, at 937, calls the North Britons Sceotta, or Scots. Monument. Hist. 

 Brit., p. 384. — See Chalmers' Caledonia, vol. i., p. 339. 



f The only other known authority, beside Bede, which mentions Giudi in connexion 

 with the Frith of Forth, is the Tract on the Mothers of the Saints of Ireland, ascribed to 

 JEngus the Culdee. 



