Hoe zou 't winter weezen konnen 



In bet brein. des grooten mans, 

 Dat, door zoo yeel glaaze zonnen, 



Staag met warmte, licht en glans, 

 Wordt gekoeftert en befcheenen ? 



Daar de nydt en vallche blaam , 

 Lafternevels , zyn verdweenen 



Voor den Iuifter van zyn' naam, . 

 Maar wie't hart nu op wil haaien» 



En , in't zomermiddaglicht 

 Van kriftalle zonneftraalen , 



Met een onverdraait gezicht, 

 Duizendt fyne en wondre dingen , 



Met een meer dan Lincetis oog, 

 Zien wil in fae/piegelingen , 



Daar ik met myn dicht op boog; 

 Volg my in de luftwaranden 



Van den grooten Delvenaar, 

 Hoog geroemt in vreenWe landen 



Aller wyzen Grooteva&r. 

 Hier, 'hier ziet men m de boomcn 



Hunnen ouderdom, en hoe 

 Vochten door de vaten ftroomen i 



Hoe de vliesjes vallen toe 

 Om de fappeu 's nachts te houwen. 



Welkeen zorge van Natuur! 

 Hier zult ge in een graairbeichouwea 



Een geheele korenichuur 

 Vol van graantjes , die, geflootet* 



In hun fchors gelyk het graan, 

 Weer een fynder meel ontblooten , 



Wen zy ons tot voedtfel ftaan. 

 Dat's door andere oogen kyken 



Zoo de zaaken waarlyk zyn, 

 En geen ydel oordeel ftrykeu 



Naar den lollen blooren fchyn. 

 'Je Zal noch andre wondreu zingeo, 



Hier iu dit vergadert licht 



Leggen 



