*tt ANTONI van LEEUWENHOEKS 



fchouwinge ik ook feer net de omwentelende in- 

 krimpingen van de vleesfibertjens in veele konde be- 

 kennen. 



Ende dit volmaakte en over-verwonderens-waar* 

 dige maakfel en foude men in fyn herfenen niet kon- 

 nen vormen , als hier vooren verhaalt is. Want waar 

 fouden wy blyven met de eynden zoo van de Trek- 

 kers , als van dé Vleesfibertjens , ende met de uyt- 

 werkingen die 2e te weeg brengen ? En als wy hier 

 nog by doen , dat yder vleesfibertje nog omwonden 

 leyt in een membraantje, vliesje, zoo fyn de won- 

 deren nog te grooter. 



Vorders heb ik , in een dunMufcultje in fyn lengte 

 te onderfoeken , wel gefien dat de vleesfibertjens zoo 

 lang fyn, dat het my toefchynt, dat ze aan geen an- 

 dere Trekkers en fyn vereenigt , als aan de tegen over 

 flaande Trekker ; en ook aan de membrane die de 

 Mufcul omfangt : en dit is my ook voorgekomen m 

 een feer dun Mufcultje , dat ik tuilen de beendeelen 

 van de wieken van een Eentvogel doorfogt. 



Ook fyn my veelmalen in een vleesmufcul van een 

 Muys de vleesfibertjens zoo lang voorgekomen; dat 

 ik defelve niet vervolgen konde , waar in dat haar 

 eynden geveft waren. 



Ook hebbe ik veel moeyte gedaan , en ook al ver- 

 fcheyde Muyfen gehad , eer ik tot myn genoegen de 

 Trekkers, met der lèlver vleesfibertjens , zoodanig op 

 het glas hadde geplaatft , dat ik aan andere het ver- 

 haalde toeftel , zoo van de Trekkers als Vlees- 

 fibertjens , klaar voor de oogen konde ftellen : want 

 zoo wy niet net de vleesfibertjens in naar lengte, en 



