S END-BRIEVEN. i 45 > 



Ik hebbe doorgaans waargenomen dat , hoe korter 

 de vleesmufcultjens fyn , hoe bequamer men de Trek- 

 kers haar eynden kan vervolgen: want als ik de Trek- 

 kers in een groote Vleesmufcui fogt te vervolgen , zoo 

 konde ik der feiver eynden feer weynig fien ; om dat 

 de vleesfibertjes feer lang fyn in vergelykinge van de 

 geenen die ik hebbe aangewefen. 



Men moet niet denken dat de Trekkers , hier vooren 

 aangewefen , alleen maar aan twee fyden met vlees- 

 fibertjens fyn befet; maar vaft ftellen, dat de Trekkers 

 rontomme, ende dat feer digt, met vleesfibertjens be- 

 fet fyn : en hoe wy meer en meer de vleesdeelen van 

 de Muys voor het Vergroot-glas hebben geftelt, hoe ik 

 meer en meer playfier hebbe gehad in 't verwonderens- 

 waardige maakfel , en het t'famen geftel , dat ik daar in 

 ebbe geilen. 



Omme nu meerder en korter mufcultjens na te fpeu- 

 ren ; zoo fyn myne gedagten gevallen op de vlees- 

 fibertiens , waar uyt het vlees mogt beftaan , dat tullen 

 de ribbetjens van de Muys geplaatft is. Waar in ik 

 waargenomen hebbe, dat de vleesfibertjens , die aan de 

 flinker fyde van het ribbetje waren , aldaar aan een 

 Trekker , die nevens het ribbetje lag , waren vereeniot ; 

 ende fchuyns nederwaarts gingen ; ende aldaar ingeveft 

 waren in een Trekkertje, dat naaft het ribbetje aan de 

 regter fyde lag. 



Vorders fag ik dat 'er vleesfibertjens waren , die dwars 

 over de eerfte vleesfibertjens gingen : waar uyt ik een 

 befluyt maakte , dat nevens yder ribbetje twee Trek- 

 kers nevens den anderen lagen. 



Wyders hebbe ik het vlees , dat defe ribbetjens als 



