*i8 ANTONI van LEEUWENHOEKS 



weynige of geen jongen van voortkomen , foo moeten 

 vvy vaftftcllcn, dat 'er VifTen moeten wefen, die de 

 kuyt-greynen , of wel de jonge VifTen , moeten tot voet- 

 fel gebruyken. Waar omtrent ik ondervonden hebbe , 

 dat de Aaien feer veel kuyt van VifTen verfijnden ; en 

 als ik fag , dat in een Vyvergroote VifTen , die wy Win- 

 den noemen,, waren, en dat die de kleyne kikvorfïèn, 

 die ik hen toewierp , gratig op aten , foo nam ik ge- 

 dagten , dat de Winden in een Vy ver fchadelyk wa- 

 ren: want eeten ze kikvorfTen, boe veel temeerfullen 

 ze kleyne visje ns eeten. 



Ik was eens van voornemen , om de kuyt greynen van 

 eengarnaat, ( die altemaal wyfjens fyn ) , te tellen; en ik 

 vont het getal foo groot , dat ik moe was eer ik half gedaan 

 hadde. Moeten wy niet als verbaaft ftaan , alswygeden^ 

 ken en befchouwen de menigvuldige kuyt-greynen ; en- 

 de daar by , dat yder kuyt-greyntje nog een byfonder 

 bloet vat moet hebben, waar door het fyn grootmakin- 

 ge ontfangt. Daar in tegendeel de groote verflindende 

 VifTen, als Wal-vis, Bont-vis, Bruyn-vis, Hayenenz. 

 geen kuyt hebben, maar jongen in haar lighaam voort- 

 brengen; want foo ze voort teelden, als andere Vis- 

 fen, ze verflonden al de kleyne Viflen. Gelyk daar is 

 de Wal-vis , die brengt maar een jong voort : en om 

 fyn jong te voeden , heeft hy maar twee tepels , waar 

 uyt de jonge Wal-vhTen haar voetfel fuygen , dat ook 

 melk is. 



Wanneer ik myne gedagten hebbe laten gaan op de 

 iioegroothcyt van de Wal-viflen , die men in den be- 

 ginne van de Wal-vis- vangft «erft plagt te vangen : ende 

 de groote visbeenen, die men tot een fpektakel heeft 



op- 



