4 o8 ANTONI van LEEUWENHOEKS 



Hier op opende ik verfcheyde magen van de Sche!- 

 viflchen , die men robbe noemt , en ik bevont , dat ze 

 vol waren van Diertjens , die de Luyden aan de 

 Zee-ftranden woonende Meutjens noemen; welke 

 Visjens onder de Garnaat mede gevangen , ende 

 ook 'by de Strant-lieden gegeten worden. De groot- 

 Re van defe Visjens waren ontrent twee leden van een 

 vinger lang, ende een fefde deel van een duym breet, 

 hebbende voor aan het hooft verfcheyde beenagtige uy t- 

 fleekende deelen , die na het eynde krom waren : ende 

 de uyterfte eynden waren feer fagte dunne deelen : 

 ende yder fyde van haar lighaam was verfien met meer 

 dan twaalf beenagtige werktuygen , waar mede ik my 

 inbeelde dat ze voortfwommen , ofte op de gront van 

 de Zee voortliepen. Ende yder van defe werktaygen 

 beftond weder uyt agt dunne lange deeltjens. 



Ontrent twee weeken na de gefeyde waarneminge 

 befchoude ik weder de magen van de SchelvifTchen ; 

 ende ik bevont dat in eenige de magen niet half vol 

 van de gefeyde Diertjens waren : ende andere hadden 

 lege magen : ende de Schelvis vangft verminderde foo- 

 danig , dat 'er geen Schelvis meer te vangen was. Hier 

 op vraagde ik aan die geenen , die ons de Vis ter markt 

 brengen , waarom men nu geen Schelvis vangt : waar 

 op ik tot antwoort kreeg , de Vis heeft fynen tyd. 

 Maar wy fouden feggen met het oude fpreekwoort ; 

 daar het aas is , vergaderen de Arenden. Vorders 

 vraagde ik het aan een Koopman , die ons veel Vis ter 

 markt brengt : die wilt my niet anders te feggen, als 

 dat de Schelvis grager is op de gefeyde Diertjens als 

 pp de Garnaat. 



